Ἡ ἐπιστράτευση τῶν συνοδοιπόρων τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης, μὲ σκοπὸ τὴν παράταση τῆς ζωῆς της, ἔχει σχολιασθεῖ ἀρκετὰ στοὺς πολιτικοὺς κύκλους∙ εἶναι τὰ ἴδια κυκλώματα ποὺ ὑποστήριζαν ὅτι ὁ Κώστας Καραμανλῆς ἐπιδεικνύει ἀνεκτικότητα πρὸς τὸν Ναπολεοντίσκο, ἀλλά, παρὰ τὴν ὀργισμένη ἀντίδραση τοῦ πρώην πρωθυπουργοῦ, κάποιοι ἐπανέρχονται, χρησιμοποιώντας μάλιστα κυβερνητικὰ μέσα καὶ προβλέποντας μακροημέρευσή του. Οἱ ρίζες τους εἶναι γνωστὲς καὶ ἀναφέρονται στὴν ὑπονόμευση τοῦ τότε πρωθυπουργοῦ ἀπ’ τὶς ὑπεύθυνες θέσεις, μὲ τὶς ἀγαστὲς σχέσεις πρὸς πρόσωπα σημαίνοντα στὸν σημερινὸ περίγυρο τοῦ Μαξίμου καὶ τῆς γειτονίας του∙ ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης εὐτυχῶς καταγράφει λεπτομερῶς τὶς κινήσεις αὐτὲς καὶ δὲν ἀφήνει περιθώρια διεμβολίσεως τῆς Νέας Δημοκρατίας, ὅταν μάλιστα βαδίζει γιὰ μεγάλη νίκη στὶς κάλπες. Δὲν ἀργοῦν, τὸ γνωρίζουν ὅλοι.