Ἡ ὑποταγὴ τῶν Σπαρτιατῶν στὸν μεγάλο βασιλέα ἦταν ἀπόλυτος, κι αὐτὸ εἶχε ἐνοχλήσει περισσότερο ὅλους τοὺς Ἕλληνες, ἰδιαιτέρως μετὰ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη∙ οἱ Λακεδαιμόνιοι εἶχαν ἐνισχύσει τὸν τύραννο τῶν Συρακουσῶν Διονύσιο, στὴν κατάληψη ὅλων σχεδὸν τῶν σικελικῶν πόλεων, καὶ τὸν βασιλέα Ἀμύντα τῆς Μακεδονίας κατὰ τῶν Ὁλυνθίων. «Καὶ τῷ βαρβάρῳ τῷ τῆς Ἀσίας κρατοῦντι συμπράττουσιν ὅπως ὡς μεγίστην ἀρχὴν ἕξουσιν»∙ καὶ μὲ τὸν μεγάλο βασιλέα τῆς Ἀσίας συμπράττουν, γιὰ νὰ διατηρήσουν τὴν ἐξουσία στοὺς Ἕλληνες. «Καίτοι πῶς οὐκ ἄτοπον τοὺς προεστῶτας τῶν Ἑλλήνων ἕνα μὲν ἄνδρα τοσούτων ἀνθρώπων καθιστάναι δεσπότην»∙ καὶ πῶς δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι εἶναι ἄτοπο στοὺς πρώτους μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων νὰ καθιστοῦν ὡς δεσπότη ἕναν ἄνδρα σὲ τόσους ἀνθρώπους. Ἦταν ἡ χειρότερη προσβολὴ γιὰ ἡγέτιδα ἑλληνικὴ πολιτεία νὰ γίνεται δουλικὴ ἀπέναντι στοὺς Πέρσες∙ ὁ πόθος γιὰ ἐκδίκηση ἀπ’ τὶς εἰσβολές τους στὴν Ἑλλάδα παρέμεινε πολὺ ἰσχυρός.