Οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις θεωροῦνται πλέον ἀναπόφευκτες, μετὰ τὴν τραγικὴ γιὰ τὴν χώρα ἀπομόνωση τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Εὐρώπη καὶ τὴν ἀπειλὴ ἐσωτερικῆς χρεωκοπίας, μὲ τὴν ἀξιολόγηση στὸν ἀέρα∙ στὴν Ρώμη ἀπεδείχθη ὅτι ὁ πρωθυπουργός μας θεωρεῖται ὡς ἑστία μολύνσεως καὶ ἄνευ σημασίας παράγων τῆς ἐπιλύσεως τῶν προβλημάτων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Οἱ Εὐρωπαῖοι θυμοῦνται καὶ τιμοῦν τὴν ἱστορία τους, ὅπως ὅτι ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς τὸ 1958, ἐν μέσῳ ψυχροῦ πολέμου καὶ μόλις ἐννέα ἔτη μετὰ τὸ τέλος τῆς αἱματοχυσίας στὴν χώρα, ζήτησε τὴν ἔνταξή μας στὴν τότε Κοινὴ Ἀγορά, ἀλλὰ οἱ κεντρῶες δυνάμεις καὶ ἡ ἀριστερὰ εἶχαν ἀντιταχθεῖ μετὰ μανίας, γιὰ τὴν προστασία τῆς βιομηχανίας μας -ὅπως εἶχαν κάνει ΠΑΣΟΚ καὶ ΚΚΕ ἐπίσης εἴκοσι χρόνια μετά, κατὰ τὴν πλήρη ἔνταξη τῆς μοναδικῆς μιᾶς μόνο χώρας καὶ σὲ δύο χρόνια διαπραγματεύσεων-, ὅπως ἔλεγαν∙ ἡ βιομηχανία μας ἐξαφανίσθηκε ἐσκεμμένως κατὰ τὴν σοσιαλιστικὴ δειακυβέρνηση, ἀλλὰ οἱ συνέπειες τῆς συνδέσεως καὶ ὄχι τῆς ἐντάξεως ἀπ’ τὸ 1961 εἶναι ὀρατὲς πλέον∙ δὲν θὰ ἐπιβαλλόταν ἡ δικτατορία καὶ θὰ συνεχιζόταν ὁ ἁλματώδης ρυθμὸς ἀνάπτύξεως, τὸ περίφημο ἑλληνικὸ θαῦμα, τὸ δεύτερο μετὰ τὸ γερμανικὸ μεταπολεμικὰ καὶ ἀκολούθησαν τὸ ἰταλικὸ καὶ τὸ ἰαπωνικό. Ἔχουν σημασία αὐτά, διότι κέντρο καὶ ἀριστερὰ συνεχίζουν τὴν μειωπικὴ θεώρηση τῆς ἱστορίας.

Τὸ χειρότερο γιὰ τὴν κυβέρνηση εἶναι ὅτι ἡ ἀπομόνωση στὴν Εὐρώπη εἶναι βαθύτερη στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, διότι συνοδεύεται κι ἀπ’ τὴν παντελῆ διάλυση τοῦ κομματικοῦ της μηχανισμοῦ∙ σπανίως κυβέρνηση βρισκόταν τόσο μετέωρη, χωρὶς ἴχνος ὑποστηρίξεως, μὲ μοναδικὴ ἐξαίρεση τὴν παρακολούθηση τοῦ ποδοσφαιρικοῦ ἀγώνα τῶν ἐθνικῶν των ὁμάδων μὲ τὸν Βέλγο πρωθυπουργό, ἀλλὰ αὐτὸ γιὰ ἐσωτερικὴ κατανάλωση. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ πολιτικὰ δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ καὶ κομματικά∙ ὅλες οἱ προσπάθειες κινητοποιήσεως, ἔστω καὶ μόνο τῶν ἐμμίσθων ὑπαλλήλων του, ὅταν περιοδεύει ὁ Ναπολεοντίσκος ἔπεσαν στὸ κενό, ἐνῶ ὅλα τὰ μικρὰ κόμματα τηροῦν ἀποστάσεις ἀσφαλείας ἀπ’ τὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση. Ἡ ἁπλὴ σύγκριση τῶν δηλώσεων τῶν μικρῶν πρὸ διετίας καὶ ἑνὸς ἔτους ἀκόμη καὶ τώρα εἶναι ἐνδεικτικότατη τῆς πολιτικῆς δυναμικῆς τῆς χώρας∙ τὰ αἴτια γιὰ τὴν κατάρρευση τῆς κυβερνήσεως ἔχουν ὡριμάσει ἀπὸ ἔτους περίπου, ὅταν οἱ σοβαροὶ δημοσκόποι συμβούλευαν τὸ Μαξίμου γιὰ ἐκλογές, μὲ σκοπὸ τὴν συγκράτηση ἱκανοῦ ποσοστοῦ, γιὰ μελλοντικὴ ἐπάνοδό του. Δὲν τοὺς ἄκουσε ὁ πρωθυπουργός καὶ τώρα ἀντιμετωπίζει τὴν πλήρη ἐξαφάνισή του καὶ χωρὶς οὐσιαστικὴ ὑποστήριξη στὴν λογοδοσία ποὺ ἀκολουθεῖ. Ἤδη μετατρέπεται σὲ ὁλοκληρωτικὸ καθεστώς, τουλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐλευθερία τοῦ τύπου, ἀλλὰ οἱ ἀφορμὲς γιὰ τὴν κατάρρευση εἶναι πάντοτε τυχαῖες καὶ ἀπρόβλεπτες, ὅταν ἀπουσιάζει ἡ πολιτικὴ εὐαισθησία…

Ὁ ἐφιάλτης τῆς οἰκονομικῆς χρεωκοπίας εἶναι ὁ χειρότερος παράγων γιὰ τὴν κυβέρνηση∙ τὰ πλασματικὰ δημοσιονομικὰ πλεονόσματα δὲν πείθουν κανέναν, καὶ περισσότερο τοὺς δανειστές, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν ἐξηγήσεις καὶ δὲν τὶς ἔχουν, γιὰ τὸ πῶς προέκυψαν, ὅταν ἡ οἰκονομία ἔχει εἰσέλθει κανονικὰ σὲ ὕφεση, μὲ καλπάζοντα ρυθμό, ἂν συνεχισθεῖ ἡ ἴδια πολιτική. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἔχει ἕναν καὶ μόνο στόχο, τὴν παράταση ὅσο γίνεται τῆς παραμονῆς του στὴν ἐξουσία, μὲ δύο σκοπούς, τὴν ἀποφυγὴ τῆς λογοδοσίας τὴν ἑπομένη, διότι τώρα τὸ ἔχει χωνέψει, ὅτι θὰ εἶναι πολὺ ὀδυνηρὴ καὶ παρόμοια μόνο μὲ ἐκείνη τῶν συνταγματαρχῶν, ἐπειδὴ ἴσως εἶναι περισσότερα τὰ ἐγκλήματα ἐθνικῆς προδοσίας τῆς θητείας του∙ δεύτερος, εἶναι ἡ ἀπολογία του ἀπέναντι στοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους, ἐπειδὴ ἐξασφάλισε τὴν ὑποστήριξή τους γιὰ τὴν ἄνοδό του στὴν ἐξουσία, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπόλυτη ὑποταγὴ τῆς διαπλοκῆς στὴν στήριξή του στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, μὲ τὴν ὑποχρέωσή του, τῆς χρεωκοπίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς διαλύσεως τῆς Εὐρωζώνης. Ὁ δεύτερος σκοπὸς ἔχει ἀποτύχει καὶ αὐτὸ τὸ γνωρίζουν οἱ ἐπικυρίαρχοί του, ὁπότε τρέμει τὴν ἐκδίκησή τους∙ αὐτοὶ δὲν διαπνέονται ἀπὸ αἰσθήματα οἴκτου καὶ μεγαλοψυχίας, εἶναι γνωστό. Μὲ τὴν ἐλάχιστη σκέψη του ἐπιχειρεῖ ἀντισταθμίσαι τὶς ἐξελίξεις μὲ τὴν χρεωκοπία τῆς χώρας∙ ἡ δικαιολογία του εἶναι σαφέστατη, αὐτὸ μποροῦσα, αὐτὸ ἔκανα…

Οἱ ἀντιδράσεις τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου ἐπιβεβαιώνουν τὶς διαπιστώσεις μας∙ ἡ ἐσωτερικὴ ἔκθεσή του ἀναβάλλει γιὰ Ἰούνιο τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἀξιολογήσεως καὶ βλέπουμε. Οἱ Εὐρωπαῖοι εἶναι ἀρκετὰ ἀνεκτικοί, ὄχι μόνο διότι ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἁπάλυνση τῆς δυστυχίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὁπωσδήποτε πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι ὁ Ναπολεοντίσκος καὶ ἡ κυβέρνησή του, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ σχετίζεται ἡ ἐσωτερικὴ κατάσταση τῆς χώρας μὲ τὴν ἐπιδείνωση τῶν συνθηκῶν διεθνῶς στὴν περιοχή∙ ἄλλωστε αὐτοὶ γνωρίζουν καλύτερα ἀπ’ τοὺς Ἀμερικανοὺς τὴν πορεία τῶν οἰκονομικῶν μας, ἢ τουλάχιστον εἶναι πιὸ εἰλικρινεῖς στὶς διαπιστώσεις τους. Τὸ Ταμεῖο ἐπηρεάζεται ἀπὸ δύο κυρίους παράγοντες ἀκόμη, ἔστω κι ἂν ἔχει πρόεδρο Εὐρωπαῖο πάντοτε, ὅπως τὴν Κριστὶν Λαγκὰρντ τώρα: ἀπ’ τὴν ἀμερικανικὴ κυβέρνηση, μὲ τὸ δικαίωμα τῆς ἀρνησικυρίας, μὲ τὸ ποσοστὸ συμμετοχῆς στὸ 16,5% -ὥστε νὰ καλύπτεται τὸ 17% τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἐνῶ ἡ Εὐρωζώνη ἔχει 30%-, καὶ μὲ τὴν γραφειοκρατία του ἐξαρτημένη σὲ μεγάλο ποσοστὸ ἀπ’ τὰ κερδοσκοπικὰ κεφάλαια καὶ τοὺς γραφειοκράτες τῆς Οὐάσιγκτον∙ ἀπ’ τὴν παρέμβαση αὐτῶν τῶν δύο παραγόντων ἑρμηνεύεται τὸ αὐστηρὸ καὶ μονομερὲς πρόγραμμα τοῦ πρώτου μνημονίου, μὲ πλήρη ἐπίγνωση, ὅτι ἡ χώρα θὰ ὡδηγεῖτο σὲ ὕφεση 8%, ὅπως καὶ ἔγινε, μὲ δακρύβρεκτη ὁμολογία εὐθύνης στὴν συνέχεια. Σκοπὸς ἦταν ἡ χρεωκοπία τῆς χώρας καὶ ἡ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης.

Τὴν πολιτικὴ αὐτὴ ὑπηρέτησε καὶ ὁ Ναπολεοντίσκος συνειδητὰ καὶ χωρὶς οὐδεμία ἐπιφύλαξη ἀπὸ διετίας καὶ μὲ τὴν ὑπαναχώρησή του, μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ τρίτου μνημονίου∙ τὸ τέταρτο ἔρχεται πομποδῶς, διότι δὲν κλείνει τὴν ἀξιολόγηση ἡ κυβέρνηση, ἐπειδὴ φοβᾶται ὅτι, τὴν παραμονὴ τῆς ψηφίσεώς της στὴν Βουλὴ ἢ τὴν ἑπομένη καταρρέει καὶ ψάχνουμε νὰ βροῦμε τοὺς ὑπουργούς της. Ἡ ἀποτυχία τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ σὲ ὅλες τὶς πρωτοβουλίες ὡς προέδρου συνοδεύεται κι ἀπ’ τὴν ἀπόφασή του, γιὰ μείωση τῆς ἀμερικανικῆς συμμετοχῆς στοὺς διεθνεῖς ὀργανισμοὺς καὶ στὸ ΔΝΤ πρωτίστως∙ ἤδη ἔχουν ἀκουσθεῖ ἐπίσημες φωνές, γιὰ διακοπὴ τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς χώρας μας, κάτι ποὺ θεωρεῖται δεδομένο, ὅτι θὰ ἐμφανισθεῖ ὡς πίεση, ἂν καθυστερήσει ἡ ἀξιολόγηση, ἂν καὶ πολλοὶ λένε ὅτι ἔχει συμπληρώσει τὸν ἀπαραίτητο κύκλο. Στὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο τοῦ Ταμείου οἱ φτωχὲς χῶρες διαμαρτύρονταν ὅτι ἡ Ἑλλὰς λαμβάνει πολλαπλάσια κονδύλια, ἀπὸ ὅσα αὐτές, ἐνῶ ἔχει πολὺ ὑψηλότερο εἰσόδημα∙ οἱ πιέσεις τῶν Εὐρωπαίων, καὶ δευτερευόντως τῆς προηγουμένης ἀμερικανικῆς κυβερνήσεως καὶ ἡ στήριξη Κίνας καὶ Ρωσίας, ἐξασφάλιζαν τὰ προηγούμενα δάνεια∙ αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι δεδομένο πλέον, ὁπότε γεννῶνται πολλὰ ἐρωτήματα. Ὁ Γιάννης Στουρνάρας ἔχει κρούσει τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου ἀπὸ καιρό, ὅτι, «χθὲς ἔπρεπε νὰ κλείσει ἡ ἀξιολόγηση», ἀλλὰ δὲν εἰσακούεται. Ὁ φόβος τῆς λογοδοσίας βαραίνει περισσότερο.