Ἡ ἀνάγκη διακοπῆς τῶν μεταξὺ τῶν ἑλληνικῶν πόλεων συγκρούσεων ἦταν τὸ ἐπεῖγον πρόβλημα τῶν Ἑλλήνων, γράφει ὁ Ἰσοκράτης, διότι μόνο τότε, μὲ τὴν ἔνωσή τους, ἠδύναντο ἀντιμετωπίσαι τοὺς βαρβάρους∙ οἱ Πέρσες ὡς ἐπικυρίαρχοι καθόριζαν αὐθαιρέτως τὰ πράγματα τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου. «Καὶ τῷ μὲν οὐδὲν προὐργιαίτερόν ἐστιν ἢ σκοπεῖν ἐξ ὧν μηδέποτε παυσόμεθα πρὸς ἀλλήλους πολεμοῦντες»∙ καὶ γιὰ τὶς μέρες μας τίποτε δὲν εἶναι χρησιμότερο ἀπὸ τὸ νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ ὅσα μᾶς ἐμποδίζουν στὴν διακοπὴ τῶν μεταξύ μας πολέμων. «Ἡμεῖς δὲ τοσούτου δέομεν συγκρούειν τι τῶν ἐκείνου πραγμάτων ἢ ποιεῖν στασιάζειν»∙ ἐμεῖς τόσο πολὺ ἀποφεύγουμε τὴν ἀντιπαράθεση πρὸς τὴν πολιτικὴ τοῦ μεγάλου βασιλέως, διότι ἀσχολούμαστε μὲ τὶς συγκρούσεις μας. «Ὥστε καὶ τὰς διὰ τύχην αὐτῷ γεγενημένας ταραχὰς συνδιαλύειν ἐπιχειροῦμεν»∙ ὅταν καὶ τὶς κατὰ τύχη ἐξεγέρσεις ἐναντίον του προσπαθοῦμε νὰ τὶς καταστείλουμε. Ἦταν ἡ πολιτικὴ τῆς σπρατιατικῆς ἡγεμονίας.