Στὴν κόψη τοῦ ξυραφιοῦ πάλι ὁ Ναπολεοντίσκος, μὲ τὸ δίλημμα, ἐκλογὲς ἢ κλείσιμο τῆς ἀξιολογήσεως∙ οἱ παλινδορμήσεις του τῶν τελευταίων ἡμερῶν καὶ οἱ διαφωνίες μὲ τὸν ὑπουργό του εἶχαν τὸ ἀντίθετο ἀποτέλεσμα. Οἱ δανειστὲς ὑπαναχώρησαν κι αὐτοὶ καὶ ζητοῦν τὴν ἐξέταση ὅλων ἐξ ἀρχῆς∙ ἡ προσπάθεια τοῦ πρωθυπουργοῦ γιὰ πολιτικὴ λύση πέφτει στὸ κενό, διότι κανεὶς δὲν τοῦ ἔχει πλέον ἐμπιστοσύνη. Ἔτσι βρίσκεται ξανὰ μετέωρος: κλείνει τὴν συμφωνία, ὁπότε περνάει στὴν Βουλή, ἀλλὰ ἡ ἐφαρμογή της προκαλεῖ ἐκρήξεις καὶ κατάρρευση τῆς ἑτοιμόρροπης κυβέρνησης∙ δὲν τὴν κλείνει καὶ παραιτεῖται, μὲ προσφυγὴ στὶς κάλπες, τὶς ὁποῖες χάνει πανηγυρικά, ἀλλὰ μὲ καλύτερο ἀποτέλεσμα ἀπ’ τὴν προηγούμενη ἐξέλιξη. Φαίνεται, ὅτι στὸ Μέγαρο Μαξίμου ἐπικρατεῖ αὐτὴ ἡ ἄποψη, μὲ κάλπες μετὰ τὸ Πάσχα καὶ μὲ ἀντιγερμανικὰ καὶ ἀντιδεξιὰ συνθήματα, μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς διατηρήσεως κάποιου ποσοστοῦ τῶν ὁπαδῶν του στὶς τάξεις του.