Ἡ περίπτωση τοῦ Εὐαγόρου, βασιλέως τῆς Σαλαμίνος τῆς Κύπρου, εἶναι χαρακτηριστικὴ τὴν ἐποχή, μετὰ τὴν Ἀνταλκίδειον εἰρήνην, διότι ἦταν σὲ δεκαετῆ πόλεμο ἐναντίον τῶν Περσῶν∙ ὁ Ἰσοκράτης εἶχε βοηθήσει σημαντικὰ τὸν Εὐαγόρα, μὲ ἐπιστολὴ καὶ συμβουλὲς γιὰ τὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας του. «Οἵ τινες καὶ τοῖν στρατοπέδοιν τοῖν περὶ Κύπρον ἐῶμεν αὐτὸν τῷ μὲν χρῆσθαι τὸ δὲ πολιορκεῖν»∙ ἐμεῖς, οἱ Ἕλληνες, ἐπιτρέπουμε στὸν μεγάλο βασιλέα νὰ χρησιμοποιεῖ τὰ δύο στρατόπεδα στὴν Κύπρο, ἕνα γιὰ ἐπιθέσεις καὶ ἕνα γιὰ πολιορκία. «Ἀμφοτέροιν αὐτοῖν τῆς Ἑλλάδος ὄντοιν»∙ ἀμφότερα αὐτά, τὸ ναυτικὸ καὶ τὸ πεζικό, πρόερχονται ἀπὸ μισθοφόρους Ἕλληνες καὶ ἀπὸ σπαρτιατικὴ βοήθεια. «Οἵ τε γὰρ ἀφεστῶτες πρὸς ἡμᾶς τ’ οἰκείως ἔχουσι καὶ Λακεδαιμονίοις σφᾶς αὐτοὺς ἐνδιδόασιν»∙ διότι αὐτοὶ ἀποσπασθέντες ἀπ’ τοὺς Πέρσες ἦταν φίλοι πρὸς ἐμᾶς, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς Λακεδαιμονίους εἶχαν ἐνδώσει. Πήγαιναν μὲ ὅλους τότε οἱ μισθοφόροι Ἕλληνες.