Ὁ μέγας βασιλεὺς φερόταν πρὸς τοὺς Ἕλληνες, καὶ μάλιστα διὰ μέσου τῶν σατραπῶν του στὴν Ἀσία, μὲ τὴν ἐσχάτη περιφρόνηση, ἰδιαιτέρως μετὰ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη∙ οἱ Σπαρτιάτες εἶχαν παραδώσει σὲ μορφὴ ὑποτελείας ὅλες τὶς ἑλληνικὲς πόλεις, γιὰ νὰ διατηρήσουν τύποις τὴν ἡγεμονία τους. «Τοιγαροῦν τὰ μὲν ἔχει, τὰ δὲ μέλλει, τοῖς δ’ ἐπιβουλεύει, δικαίως ἁπάντων ἡμῶν καταπεφρονηκώς»∙ Λοιπόν, ἡ κυριαρχία τῶν φοινικικῶν πλοίων στὸ Αἰγαῖο καὶ ἡ παράδοση τῶν πόλεων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, αὐτὰ τὰ κατέχει, ἀπ’ τὰ ὑπόλοιπα, ἄλλα σκοπεύει νὰ τὰ καταλάβει, ἄλλα τὰ ἐπιβουλεύεται, ὁπότε δικαίως ὅλους μᾶς ἔχει σὲ αἰσχίστη περιφρόνηση. «Διαπέπρακαται γὰρ ὃ τῶν ἐκείνου προγόνων οὐδεὶς πώποτε»∙ διότι ἔχει πράξει ὅσα κανεὶς ἀπ’ τοὺς προγόνους του ποτὲ δὲν εἶχε κερδίσει, τὴν ὑποταγὴ τῆς Ἑλλάδος. Ἡ δευτέρα ἀθηναϊκὴ συμμαχία δὲν μποροῦσε νὰ ἀντισταθεῖ στοὺς βαρβάρους καὶ τοὺς Λακεδαιμονίους μαζί∙ χρειάζοταν οἱ Μακεδόνες.