Οἱ ἐπιπτώσεις τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν εἶναι ἄμεσες στὴν Ἑλλάδα, καθὼς σχετίζονται μὲ τὶς τοποθετήσεις τῶν κομμάτων προεκλογικά, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν παραδοσιακὴ σύνδεσή μας μὲ τὴν γαλλικὴ πολιτική∙ ἡ νίκη τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν σημαίνει ἄνοδο τῶν φιλελευθέρων δυνάμεων, τὶς ὁποῖες ἐκφράζει ἡ Νέα Δημοκρατία καὶ διατύπωσε ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης στὰ συγχαρητήριά του, ἐνῶ ὁ πρωθυπουργὸς μὲ καθυστέρηση εὐχήθηκε τὴν νίκη στὸν δεύτερο γύρο. Τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος παραμένει στὴν ἐξουσία, ἐπειδὴ συνεργάζεται μὲ τὸν ὁμοϊδεάτη τῆς ἀκροδεξιᾶς, ἐνῶ καὶ ὁ ἐκλεκτός του Ζὰν Λὺκ Μεντελσόν, τήρησε ἴσες ἀποστάσεις ἀπ’ τοὺς δύο ὑποψηφίους, ἀλλὰ ποὺ ἑρμηνεύθηκε ὡς ἔμμεση στήριξη τῆς Μαρίνας Λεπέν∙ ἡ εὐρωπαϊκὴ πολιτικὴ δυναμικὴ ἀλλάζει ἄρδην, μὲ τὴν ἀνεξέλεγκτη ρευστότητα στὰ παραδοσιακὰ κόμματα καὶ μὲ σχεδὸν ἐξαφανισμένο τὸ ἀριστερό. Οἱ βουλευτικὲς ἐκλογές, μετὰ τὶς προεδρικές, θὰ καταγράψουν τὴν νέα πολιτικὰ δυναμικὴ στὴν Εὐρώπη.