Ἡ ἐπανεκκίνηση τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρωζώνης θεωρεῖται πλέον δεδομένη, μετὰ τὴν σαρωτικὴ νίκη τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν στὴν Γαλλία (66,1%) καὶ τὴν ἄνετη τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ στὸ Σλέσβινγκ-Χολστάιν∙ οἱ εὐρωπαϊκὲς δυνάμεις ἀνακτοῦν καὶ πάλι τὸν κυρίαρχο ρόλο στὴν Εὐρώπη, διότι οἱ λαϊκιστὲς καὶ οἱ ἀτλαντιστὲς ὑπέστησαν συντριπτικὴ ἧττα στὴν χώρα τῆς πολιτικῆς ἐκφράσεως τῆς ἠπείρου. Τὸ σοσιαλιστικὸ ὄνειρο ἀποδείχθηκε φρικτὰ ἀπατηλό, γιὰ τοὺς Γάλλους καὶ τοὺς ἄλλους Εὐρωπαίους, διότι ὅλοι διαπίστωσαν τὴν καθυστέρηση τῆς διαδικασίας εὐρωπαϊκῆς ὁλοκληρώσεως τὴν προηγούμενη πενταετία καὶ τὴν ἀπόλυτη ταύτιση τοῦ Φρανσουὰ Ὁλλὰντ μὲ τὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ στὰ κρίσιμα διεθνῆ προβλήματα∙ ἡ ἧττα αὐτὴ συμπληρώνει τὴν προηγούμενη στὴν Ὁλλανδία, ἐνῶ εἶναι νωπὲς οἱ προβλέψεις τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς γιὰ ἐπικείμενη διάλυση τῆς Εὐρώπης. Οἱ δυνάμεις τοῦ λαϊκισμοῦ, τῆς δημαγωγίας καὶ τῆς ἀμερικανικῆς ὑποτέλειας ἐκμηδενίζονται, μὲ τὸν Ναπολεοντίσκο, ὡς τελευταῖο ἐμπόδιο, τὸ ἑπόμενο θύμα τους.