Στὴν ἀνάκτηση ὀχυρῶν τῶν Τζιχαντιστῶν στὶς ἀνατολικὲς συνοικίες τῆς Δαμασκοῦ προχώρησε ἡ συριακὴ κυβέρνηση, μὲ τὴν ἐκκένωση τῶν Ἰσλαμιστῶν, μετὰ ἀπὸ κοινὴ συμφωνία μαζί τους∙ εἶχε προηγηθεῖ ἡ διείσδυση τῶν εἰδικῶν δυνάμεών της καὶ ἡ κατάληψη τῶν ἰσχυρῶν θέσεων τῶν ἀνταρτῶν. Ἡ κατάληψη θεωρεῖται ἀμφίσημη, ἐπειδὴ μπορεῖ νὰ παραβιάζει τὴν συμφωνία τοῦ Ἀσταχὰν γιὰ δημιουργία ἐλευθέρων ζωνῶν στὴν χώρα, ἀλλὰ οἱ κυβερνητικοὶ ἰσχυρίζονται, ὅτι οἱ ἰσλαμικὲς αὐτὲς ὀργανώσεις δὲν ἔχουν ὑπογράψει τὴν συμφωνία∙ πάντως στὰ ὑπόλοιπα μέτωπα τηρεῖται σὲ ἱκανοποιητικὸ βαθμό, ἐνῶ συνεχίζεται ὁ διάλογος Ἀμερικῆς καὶ Ρωσίας γιὰ τὴν εἰρήνευση τῆς χώρας, μετὰ ἀπὸ ἑξαετῆ ἐμφύλιο πόλεμο. Τὸ πρόβλημα τῶν Κούρδων θεωρεῖται τὸ πιὸ κρίσιμο, λόγῳ τῆς διαφωνίας τῆς Τουρκίας, ἐπειδὴ φοβᾶται γιὰ τὶς ἐπιπτώσεις στὴν κουρδική της μειονότητα ἡ σύσταση αὐτονόμου κουρδικοῦ κράτους, ὅπως τὴν προωθεῖ κυρίως ἡ Οὐάσιγκτον, μὲ τὴν ἐμφανῆ ἀνοχὴ τῆς Μόσχας.