Ἡ σκληρότερη δοκιμασία τοῦ Ναπολεοντίσκου ἐκτυλίσσεται αὐτὴν τὴν ἑβδομάδα, μὲ τὴν ψήφιση τοῦ τετάρτου μνημονίου στὴν Βουλή, ἀλλὰ καὶ τὴν πρόκληση τῆς ἐφαρμογῆς του∙ οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις δὲν ἀποκλείονται, διότι κι ἀπ’ τὸ Πεκῖνο ἐπέστρεψε, μὲ δύο βάρη, τὴν ἐνδοτικότητα στὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης, ἀπέναντι στὸν σουλτάνο, καὶ τὴν ταπεινωτικὴ ἀνέτοιμότητά του στὶς διαβουλεύσεις μὲ τοὺς Κινέζους καὶ Ρώσους, γιὰ τὴν ἀξιοποίηση τῶν πλεονεκτημάτων μας στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία. Ἡ στάση ἦταν καὶ στὰ οἰκονομικὰ πλήρως ἐνδοτική, διότι δὲν ἀναφέρθηκε καθόλου οὔτε στὸν ρόλο τῆς ναυτιλίας μας, μᾶλλον διότι σκοπός του εἶναι ἡ ἐκδίωξη ἀπ’ τὴν Ἑλλάδα ὅλων τῶν ναυτιλιακῶν ἑταιρειῶν∙ διαφορετικὰ δὲν ἐξηγεῖται ἡ προκλητικὴ ἄρνηση τῆς κυβερνήσεως στὴν προετοιμασία τῆς τηλεπικοινωνιακῆς ὑποδομῆς τῆς χώρας, γιὰ τὴν μεταφορὰ τῶν γραφείων τῶν ἐφοπλιστῶν, μετὰ τὸ Brexit, ἀπ’ τὸ Σίτυ. Οἱ ναυτιλιακοὶ κύκλοι ὑπολογίζουν, ὅτι θὰ ἀπορροφηθοῦν μόνο στὰ γραφεῖα τῆς ξηρᾶς 300000 ἐργαζόμενοι σὲ λίγους μῆνες∙ καὶ ἡ κυβέρνηση ποιεῖ τὴν νύσσαν. Στὸ Πεκῖνο ἔθεσαν οἱ Κινέζοι καὶ ἄλλοι τὸ θέμα τῆς παροχῆς βίζας σὲ ὅσους ἐπενδύσουν σὲ ἀκίνητα στὴν Ἑλλάδα, ὅπως εἶχε προετοιμάσει τὸν σχετικὸ νόμο ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς, ἀλλὰ ὁ πρωθυπουργὸς δὲν τὸν ἐφαρμόζει∙ ἡ Κύπρος εἰσέπραξε πέρυσι τέσσερα δις εὐρὼ ἀπὸ πώληση κατοικιῶν…

Ἡ κατάσταση τῆς ὑφέσεως τῆς οἰκονομίας ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι πολιτικὴ ἐπιλογὴ τῆς κυβερνήσεως∙ μάλιστα ὁ ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν ἀναγνώρισε στὴν Βουλή, ὅτι ὑπάρχουν ἐμπόδια στὴν διενέργεια τῶν ἐπενδύσεων, ἀναφερόμενος στὸ Ἑλληνικὸ καὶ στὸν χαρακτηρισμὸ δασικῆς ἐκτάσεως τῆς παραλιακῆς λωρίδος. Ἐάν, μετὰ ἀπὸ δύο χρόνια εὐρωπαϊκοῦ προσανατολισμοῦ τοῦ Ναπολεοντίσκου, δὲν ἔχουν ἀρθεῖ τὰ ἐμπόδια αὐτά, ποιὲς εἶναι οἱ δυνατότητες ἄρειν αὐτὰ αὔριο, λογικὰ καμμία∙ ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν εἶναι τόσο οἱ κομματικοὶ ποὺ ἀντιδροῦν, διότι ἀντιδροῦν ἀκόμη, ἀλλὰ εἶναι πλέον ἐλάχιστοι. Τὰ ὀχυρά τους βρίσκονται στοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους καὶ στοὺς παρακρατικούς τους μηχανισμούς, πανίσχυρους ἐπὶ ΣΥΡΙΖΑ∙ αὐτοὶ διατηροῦν τὸ ἄβατο τῶν Ἐξαρχείων καὶ ἀπαγορεύουν στὴν κυβέρνηση νὰ ἐπιτρέπει στὴν Ἀστυνομία νὰ κάνει τὴν δουλειά της, ὅπως τὸ βλέπουμε καθημερινά, μὲ τὸν Ρουβίκωνα καὶ τὰ συνεχῆ ἐπεισόδια στὸ Πολυτεχνεῖο καὶ ἀλλοῦ. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν πλήρη γνώση τῆς καταστάσεως καὶ λαμβάνουν αὐστηρὰ τὰ μέτρα τους∙ ὅταν ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ δηλώνει, ὅτι, «τὰ σύνορα τῆς Γερμανίας εἶναι τὰ σύνορα τῆς Εὐρώπης, μὲ τὴν Ρωσία, τὴν Τουρκία καὶ τὴν Λιβύη», ἀπευθυνόμενη στοὺς βουλευτές της, ἐννοεῖ ὅτι προστατεύει τὰ σύνορα τοῦ Αἰγαίου, ἀλλὰ ὁ πρωθυπουργὸς μένει ἄφωνος ἀπέναντι στὸν Τοῦρκο πρόεδρο, ὅταν θρασύτατα προβάλλει τὴν δική του ἑρμηνεία γιὰ τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης. Ἡ καγκελάριος ἀποτελεῖ ἀσπίδα στὰ ἐθνικά μας θέματα.

Οἱ Εὐρωπαῖοι, μὲ πρῶτον τὸν Βόλφνγκανγκ Σώυμπλε, ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἔγκαιρη ὁλοκλήρωση τῆς ἀξιολογήσεως -καὶ ἐνδιαφέρονταν ἀπὸ πέρυσι, ἀλλὰ ἡ κυβέρνηση καθυστεροῦσε- καὶ τὴν ἐπανακκίνηση τῆς οἰκονομίας μας∙ οἱ ἐπιφυλάξεις τους δὲν εἶναι τόσο δημοσιονομικές, ὅσο οἰκονομικές. Ἡ κυβέρνηση φρόντισε περιλάβειν στὴν εἰσηγητικὴ ἔκθεση τοῦ πολυνομοσχεδίου, ὅτι δὲν ἰσχύουν στὴν ἐφαρμογή του οἱ ἀποφάσεις τῶν ἀνωτάτων δικαστηρίων∙ ἦταν ἡ ἀπάντηση στὶς παρατηρήσεις τῶν θεσμῶν, γιὰ τὶς ἀποφάσεις τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, ἀλλὰ δὲν τοὺς ἔχει πείσει, ὅπως ἀναφέρουν οἱ πρῶτες πληροφορίες. Σήμερα ἀναμένονται καὶ ἄλλες παρατηρήσεις, ποὺ ἴσως εἶναι καὶ πολὺ αὐστηρές, κατὰ τοὺς ἔγκυρους κύκλους∙ οἱ ἀποφάσεις τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου θεωροῦνται νομολογία ἀπ’ τὰ δικαστήρια καὶ περισσότερο ἀπ’ τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, καὶ αὐτὸ τὸ γνωρίζουν ἀρκετὰ καλὰ οἱ Εὐρωπαῖοι, ἐνῶ ἔχουν καὶ τὴν περυσινὴ ἐμπειρία μὲ τὸ ἀνώτατο δικαστήριο γιὰ τὰ τηλεοπτικά. Μετὰ τὴν ὁρκωμοσία τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ τὴν ἐπανεκκίνηση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, ἕνα πρᾶγμα δὲν θέλουν οἱ Εὐρωπαῖοι, τὴν δημιουργία προβλημάτων ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο, ὅπως εἶχαν ὑποστεῖ πρὸ διετίας∙ ἀλλὰ εἶναι ἀποφασισμένοι διατηρῆσαι τὴν Ἑλλάδα στὴν Εὐρωζώνη κι ἂς κάνει ὅ,τι θέλει ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση. Ἡ σύγκρουση προβλέπεται σκληρὴ καὶ ἀνελέητη∙ ἄλλωστε ἔχει ἀποχωρήσει καὶ ὁ Σοσιαλιστὴς πρόεδρος τῆς Γαλλίας μὲ τὶς ἀτλαντικὲς ἀποκλίσεις του.

Τὸ τέταρτο μνημόνιο φέρει τὴν χειρότερη φοροεπιδρομὴ τῆς ὀκταετίας, διότι δὲν συνοδεύεται καὶ ἀπὸ ἀνάλογη χρηματοδότηση∙ τὰ μέτρα ἀνέρχονται σὲ 4,6 δις εὐρὼ τὴν τριετία, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ
ἑξακόσια ἑκατομμύρια ἐπιβάλλονται τὸ 2018, μὲ μειώσεις στὶς συντάξεις μέχρι 20%, κύριες καὶ ἐπικουρικὲς καὶ σύνθλιψη τῶν ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν καὶ τῶν μικρομεσαίων ἐπιχειρήσεων. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης περιέγραψε χαρακτηριστικὰ τὴν πολιτικὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου, «ἀποβλέπει στὴν ἐξαφάνιση τῶν τάξεων αὐτῶν», διότι δὲν τὸν ψηφίζουν, ἀλλὰ ἡ διατύπωση εἶναι πολὺ εὐγενική∙ ἐπιδιώκει τὴν ἐξαφάνιση τῶν τάξεων αὐτῶν, προσθέτει ἔμπειρος πολιτικός, διότι γνωρίζει ὅτι αὐτὲς οἱ τάξεις μποροῦν σήμερα στὴν Ἑλλάδα νὰ ἐπανακινήσουν τὴν οἰκονομία καὶ καμμία ἄλλη. Ἑπομένως ὑπηρετεῖ πιστὰ τὴν ἐντολὴ τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων, γιὰ χρεωκοπία τῆς χώρας καὶ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης∙ τὰ κυκλώματα αὐτὰ δὲν ἔχουν ἐγκαταλείψει τὰ σχέδιά τους∙ ἀντιθέτως, μετὰ τὴν ἀνάδειξη τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ στὴν προεδρία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τὴν ἀλλοπρόσαλλη πολιτική του, μαζὶ μὲ τὴν ἀποτυχία τῆς προσπαθείας τους γιὰ ἄνοδο τῶν ἀκροδεξιῶν καὶ εὐρωσκεπτικιστῶν στὴν Εὐρώπη, ἑστιάζουν τὴν προσοχή τους στὴν Ἑλλάδα, διότι διαθέτουν ὑποχείριό τους τὸν Ναπολεοντίσκο. Τὸν χρησιμοποιοῦν σὲ ὅλα τὰ θέματα, ἀπ’ τὴν ὑπονόμευση τῶν ξένων ἐπενδύσεων καὶ τὴν ἀνοχὴ ἢ ἐνίσχυση πρὸς τοὺς παρακρατικοὺς μηχανισμοὺς μέχρι τὴν μειοδοσία στὰ ἐθνικὰ θέματα.

Ἕνα πρᾶγμα μόνο ἔχουν ἀγνοήσει, τὶς ἀντιδράσεις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ∙ ἔχουν ἐλέγξει πλήρως τὴν διαπλοκή, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ χώρα μας νὰ εἶναι σὲ χειρότερη κατάσταση ἐλευθερίας τοῦ τύπου ἀπὸ ἐκείνη τῆς δικτατορίας, οἱ μεγαλύτερης ἡλικίας θυμοῦνται πολὺ καλά. Δὲν εἶναι μόνο οἱ ἐκδηλώσεις ἀγανακτήσεως τοῦ κόσμου, ποὺ παίρνουν μὲ τὶς πέτρες τὸν πρωθυπουργὸ καὶ τοὺς ὑπουργούς του, ὅπου κι ἂν ἐμφανισθοῦν, οὔτε οἱ δημοσκοπήσεις, μὲ τὴν διαφορὰ μεγαλύτερη τῶν δύο δεκάδων καὶ τὸν ΣΥΡΙΖΑ σὲ μονοψήφιο ἀριθμὸ μὲ ἀπότομη καθοδικὴ τάση, ὅσο ἡ ἀποδιάλυση τοῦ κομματικοῦ μηχανισμοῦ του. Ὅλες οἱ παραχωρήσεις πρὸς τοὺς ἡμετέρους ἀποδεικνύονται ἄνευ ἀποτελέσματος καὶ ὑπονόμευση τῆς ἐμπιστοσύνης, κανένας δὲν τὴν πιστεύει∙ οἱ κομματικοί, ὅπως καὶ οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι, ἔχουν διαίσθηση περισσότερο παρὰ πολιτικὴ κρίση. Βλέπουν ὅτι ὁ λαὸς ἔχει ἀλλάξει κι ἀκόμη περισσότερο ὅτι βρίσκεται σὲ κατάσταση ἐξεγέρσεως∙ οἱ πρῶτοι ποὺ διαρρέουν εἶναι οἱ πασοκογενεῖς, ἀλλὰ δὲν ἐπιστρέφουν στὴν βάση τους, παρὰ μετακινοῦνται στὴν Νέα Δημοκρατία, τῆς ὁποίας οἱ τοπικὲς ὀργανώσεις εἶναι οἱ μόνες μὲ μαζικὴ παρουσία πλέον. Μάλιστα οἱ ἐλάχιστοι θαμῶνες τῆς Κουμουνδούρου προειδοποιοῦν, ὅτι, ἂν γίνουν σύντομα ἐκλογές -τὶς ὁποὶες θεωροῦν βέβαιες οἱ περισσότεροι ἀπ’ αὐτούς-, θὰ ὑπάρξει σοβαρὸ πρόβλημα συμπληρώσεως τῶν ὑποψηφίων στὶς περιφέρειες, ἀλλὰ μᾶλλον δὲν τὸ κατάλαβαν οἱ ἁρμόδιοι τοῦ Μαξίμου.