Ἡ κλιμάκωση τῆς τουρκικῆς προκλητικότητος σημειώθηκε ἀμέσως μετὰ τὴν ἐνδοτικότητα τοῦ Ναπολεοντίσκου στὸ Πεκῖνο ἀπέναντι στὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν∙ ἡ Ἄγκυρα τὸ θεώρησε δεδομένο καὶ χθὲς τέσερα τουρκικὰ πολεμικὰ παραβίασαν προκλητικὰ τὰ χωρικά μας ὕδατα στὸ Ἀγαθονῆσι καὶ τὰ δικά μας παρακολουθοῦσαν ἀπὸ μακρυά… Ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι λύση ὁ πόλεμος, ἀλλὰ ἡ διπλωματία ἔχει τοὺς κανόνες της καὶ αὐτοὶ εἶναι σεβαστοὶ πρὸς ὅλους, ὅπως ἔκανε ὁ πρωθυπουργὸς πρὸς τοὺς Κινέζο καὶ Ρῶσο προέδρους, ὄχι ἐπιλεκτικά, διότι τότε θεωροῦνται ὡς προδοσία τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων∙ ἡ Εὐρωζώνη ἀποτελεῖ τὴν ἐγγύηση, ἀλλά, «σύν Ἀθηνᾷ καὶ χεῖρα κίνει». Οἱ μέρες εἶναι ἐξαιρετικὰ κρίσιμες, διότι ὅλα παίζονται στὴν περιοχή, ἐνῶ ἡ κυβέρνηση τὰ ἀγνοεῖ, ἐκτὸς ἀπ’ τὴν ἐπιβίωσή της, μὲ ὁλοκληρωτικὰ μέσα.