Οἱ δικαιολογίες τῆς Βουλῆς, ὡς πρὸς τὴν ἀποφυγὴ καταγραφῆς τῶν ἐπεισοδίων βουλευτῶν τῆς ἀκροδεξιᾶς κατὰ τοῦ Κοινοβουλευτικοῦ Ἐκπροσώπου τῆς Νέας Δημοκρατίας, θεωρήθηκαν ἀπὸ ὅλους γελοῖες∙ τὸ ἐπεισόδιο ἦταν μεθοδευμένο, ὅπως κατήγγειλε ἡ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση μὲ σκοπὸ τὸν ἀποπροσανατολισμὸ τῆς κοινῆς γνώμης ἀπ’ τὸ τέταρτο μνημόνιο καὶ τὴν μοναδικὴ στὴν Εὐρωζώνη ὕφεση στὴν οἰκονομία. Ἄλλωστε δὲν εἶναι τὸ μόνο θέμα τῆς ὑπογείας συνεργασίας τῶν δύο ἄκρων∙ ἡ δίκη γιὰ τὸν Παῦλο Φέσσα παρατείνεται, χωρὶς κανέναν λόγο, καὶ μόνο κάποιοι πολιτευόμενοι συνταγματολογοῦντες, γνωστοὶ γιὰ τὶς παράνομες παρεμβάσεις τους στὶς ἀνεξάρτητες ἀρχὲς ὑπὲρ τοῦ σοσιαλισμοῦ, προβάλλονται ὡς προασπιστὲς τῶν δημοκρατικῶν ἀξιῶν. Τοὺς προετοιμάζουν γιὰ διάδοχο σχῆμα, ἀλλὰ ἀποδεικνύεται χωρὶς ἀντίκρυσμα.