Ἡ ἀναφορὰ στὴν ἐκστρατεία τῶν Σπαρτιωτῶν κατὰ τῶν Περσῶν, γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἀπ’ τὸν Ἰσοκράτη εἶναι ἀρκετὰ ἐκτενὴς καὶ ἐπαινετικὴ γιὰ τὴν Λακεδαιμονία∙ παρὰ τὴν σημαντικὴ οἰκονομικὴ καὶ ὑλικὴ βοήθεια ἀπ’ τὸν μεγάλο βασιλέα, χάρις στὴν ὁποία κέρδισαν τὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο, ἡ Σπάρτη ἠθέλησε ἐκπληρῶσαι τὸ ὄνειρο τῶν Ἑλλήνων γιὰ ἐκδίκηση κατὰ τῶν Περσῶν ἐξ αἰτίας τῶν Μηδικῶν πολέμων. «Οὐκ ἀμνηνονῶν οὐδ’ ἐκείνων, ὅτι Δερκυλίδας μὲν χιλίους ἔχων ὁπλίτας τῆς Αἰολίδος ἐπῆρχεν»∙ δὲν ξεχνάω οὔτε ἐκείνους, τοὺς ἐκστρατεύσαντες κατὰ τῶν Περσῶν, ὅτι ὁ Δερκυλίδας μὲ χίλιους μόνο ὁπλῖτες ἀπελευθέρωσε τὶς ἐννέα πόλεις τῆς Αἰολίδος. «Δράκων δὲ Ἀταρνέα καταλαβὼν καὶ τρισχιλίους πελταστὰς συλλέξας τὸ Μύσιον πέδίον ἀνάστατον ἐποίησεν»∙ ὁ Δράκων κατέλαβε τὸν Ἀταρνέα, ὅπου διορίστηκε ἁρμοστής, καὶ ἀφοῦ συνέλεξε τρεῖς χιλιάδες πελταστὲς ἔκανε ἀνάστατο τὸ Μύσιον πεδίον. Οἱ Πέρσες εἶχαν ἐλάχιστες δυνατότητες ἀμύνης πλέον.