Οἱ Θεσσαλοὶ εἶχαν ζητήσει ἀπ’ τοὺς Θηβαίους νὰ στολίσουν αὐτοὶ καὶ νὰ θάψουν τὸν Πελοπίδα, τὸν ὁποῖο θεωροῦσαν πατέρα καὶ σωτῆρα καὶ διδάσκαλό τους• ἡ παράκληση ἑνὸς γέροντος Θεσσαλοῦ σώζεται ἀπ’ τὸν Πλούταρχο, διότι ἀπέδιδε τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς. «Ὑμῖν μὲν γὰρ ἡγεμόνος ἀγαθοῦ μόνον, ἡμῖν δὲ καὶ τούτου καὶ τῆς ἐλευθερίας στερέσθαι»• διότι ἐσεῖς μὲν θὰ στερηθεῖτε μόνον ἕναν καλὸ ἡγεμόνα, ἐμεῖς καὶ ἡγεμόνα καὶ τῆς ἐλευθερίας μας. «Πῶς γὰρ ἔτι τολμήσομεν αἰτῆσαι στρατηγὸν ἄλλον παρ’ ὑμῶν οὐκ ἀποδόντες Πελοπίδαν;» Καὶ πῶς θὰ τολμήσουμε νὰ ζητήσουμε ἄλλο στρατηγὸ ἀπὸ ἐσᾶς, ἂν δὲν σᾶς ἀποδώσουμε τὸν Πελοπίδα;» «Ταῦτα μὲν οἱ Θηβαῖοι συνεχώρησαν»• καὶ οἱ Θηβαῖοι ἀποδέχθηκαν τὴν παράκλησή τους. Τὶς ἀντιλήψεις τῆς παρακμῆς τοῦ τετάρτου αἰῶνος περιγράφει ὁ ἱστορικὸς καὶ φιλόσοφος μαζί• οἱ Ἔλληνες εἶχαν χάσει σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴν ἐλεύθερη πολιτικὴ πρακτική τους κι ἀναζητοῦσαν προστασία.