Τὸ προσωπεῖο τοῦ ἐπαίτου -ἢ μᾶλλον τοῦ ζητιάνου, γιατὶ τέτοια γλῶσσα γνωρίζει- προβάλλει πλέον καὶ στὸ ἐσωτερικὸ ὁ Ναπολεοντίσκος κι ὄχι μόνο στοὺς Εὐρωπαίους∙ ἔτσι ὑποσχέθηκε προχθὲς στοὺς βιομηχανοὺς Βορείου Ἑλλάδος, ὅτι θὰ μᾶς λυπηθοῦν οἱ ἑταῖροι μας καὶ θὰ κλείσουν τὸν Ἰούνιο τὴν συμφωνία, ἀλλὰ ζήτησε κι ἀπ’ τοὺς ἰδιους νὰ βοηθήσουν καὶ νὰ αὐξήσουν τὶς ἐπενδύσεις τους. Ἀλλά, γιὰ τὴν ἄρση τῶν τραπεζικῶν ἐλέγχων λέξη, ὁπότε ποιὸς ἐπενδυτὴς θὰ φέρει κεφάλαια στὴν Ἑλλάδα καὶ δὲν θὰ μπορεῖ νὰ προχωρήσει τὶς δουλειές του, διότι δὲν ἐπιτρέπεται ἡ ἀνάληψη ρευστῶν∙ ἀγνοεῖ τὸ παιδί, διότι δὲν καταλαβαίνει πολλά, ὅτι τὸ χειρότερο γιὰ κάθε ἀρχηγὸ εἶναι ἡ ἐπίδειξη ἀδυναμίας.