Στὸ Τὲλ Ἀβὶβ ὀργανώθηκε τὴν Κυριακὴ μεγάλη διαδήλωση, ὑπὲρ τῆς εἰρήνης στὴν Παλαιστίνη, τῆς ἀναγνωρίσεως δύο κρατῶν καὶ τῆς παραχωρήσεως τῶν κατακτηθέντων ἐδαφῶν ἀπ’ τὸν πόλεμο τοῦ 1967∙ ἡ μεγάλη συμμετοχὴ καὶ ὁ δυναμισμός της ἐντυπωσίασαν τοὺς ξένους παρατηρητὲς καὶ τὴν κυβέρνηση. Οἱ περισσότεροι διαδηλωτὲς ἦταν παλαιοὶ Ἰσραηλίτες, ἀπόγονοι τῶν πρώτων ἐποίκων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀντέχουν ἄλλο τὸν πόλεμο καὶ τὴν βία∙ ἡ κυβέρνηση παρακολούθησε μὲ προσοχὴ τὶς ἐκδηλώσεις καὶ κράτησε μακρυὰ τὴν Ἀστυνομία, ἂν καὶ ὑπῆρξαν παρόμοιες εἰσηγήσεις ἀπ’ τοὺς ὑπουργοὺς τῶν ἀκροδεξιῶν κομμάτων. Ἡ ἐκτόνωση τῆς κρίσεως στὴν Συρία, καθὼς θεωρεῖται δεδομένο πλέον ὅτι δὲν ἀνατρέπεται ὁ πρόεδρός της, καὶ οἱ ἐκκλήσεις τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου γιὰ διάλογο, μᾶλλον μέτρησαν ἀρκετὰ στὴν ἰσραηλινὴ κοινὴ γνώμη.