Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἐντυπωσίασε μὲ τὴν ἀποχαιρετιστήριο ὁμιλία του πρὸς τὸν πατέρα του∙ θερμός, λιτός, ἄκρως πολιτικὸς ἐξέφρασε τὰ συναισθήματα του, ἀλλὰ καὶ ἄφησε νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ἔχει πλήρη ἐπίγνωση τῶν εὐθυνῶν ὡς ἀρχηγοῦ τῆς μεγαλυτέρας πολιτικῆς παρατάξεως τῆς χώρας. Σπανίως στὴν ἱστορία πολιτικὸς ἀπευθύνει τόσο μεστὸ λόγο ὡς παρακαταθήκη καὶ ὑποχρέωση∙ ἡ ἀναφορὰ στὸν Κωστῆ Παλαμᾶ εἶναι ἐνδεικτική, ὅπως καὶ ἡ ὑποχρέωση τῆς ἀπαλλαγῆς τῆς ἀποσβολωμένης Ἑλλάδος, ἀπ’ τὴν μισολλοδοξία, τὸν φθόνο, τὸν λαϊκισμὸ καὶ τὸν διχασμό, μὲ τὴν ἀνάληψη τῆς εὐθύνης ἀπ’ τὴν δική του γενιά, γιὰ νὰ ἐπιστρέψει τὸ χαμόγελο στοὺς Ἕλληνες, πρὶν σβήσουν τὰ δάκρυα ἀπ’ τὰ μάτια τους. Στὴν ἐποχὴ τοῦ ἰσοπεδωτικοῦ λόγου ἔλαμψε σὲ ὅλους σὰν ἀκτίδα σωτηρίας.