Ἡ κάθοδος τῶν Μυρίων, ἀμέσως μετὰ τὸ τέλος τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου, εἶχε ἀναπληρώσει τὸ ἠθικὸ τῶν Ἑλλήνων, μετὰ τὸν τριακονταετῆ σχεδὸν ἐμφύλιο σπαραγμό∙ εἶχαν πιστέψει ὅλοι τους ὅτι ἦταν εὔκολη ἡ συντριβὴ τοῦ περσικοῦ στρατοῦ καὶ ἡ διάλυση τῆς μεγάλης αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ ἡ ἑνότης δὲν ἐρχόταν στὸν ἑλληνικὸ κόσμο καὶ ἡ εὐθύνη ἀποδίδεται ἀποκλειστικὰ στὴν ἀδυναμία τῆς σπαρτιατικῆς ὀλιγαρχίας τοῦ νὰ ἑνώσει τὸν Ἑλληνισμό. «Ὤστε μοι δοκοῦσιν ἐν ἅπασι τοῖς τόποις σαφῶς ἐπιδεδεῖχθαι τὴν αὑτῶν μαλακίαν»∙ ὥστε ἐγὼ πιστεύω ὅτι σὲ ὅλους τοὺς τόπους ἔχει ἀποδειχθεῖ ἡ ἀδυναμία τους. «Καὶ γὰρ ἐν τῇ παραλίᾳ τῆς Ἀσίας πολλὰς μάχας ἥττηνται»∙ διότι καὶ στὴν παραλία τῆς Ἀσίας σὲ πολλὲς μάχες νικήθηκαν. Ἐννοεῖ ὁ Ἰσοκράτης τὶς μεγάλες νίκες τοῦ Κίμωνος καὶ τῶν ἄλλων στρατηγῶν, μετὰ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους, ἀλλὰ τὶς πρόσφατες κατὰ τὴν ἐκστρατεία τῶν Λακεδαιμονίων στὴν Ἀσία.