Ἡ πεῖρα τῶν Μηδικῶν πολέμων ἦταν ὁλοζώντανη ἕναν αἰῶνα μετά, ὅταν ἔγραψε τὸν «Πανηγυρικόν» του ὁ Ἰσοκράτης∙ οἱ καταστροφὲς ἦταν πάρα πολλὲς στὶς περιοχὲς ποὺ εἶχαν κατακτήσει καὶ περισσότερο στὴν Ἀττική, ἀλλὰ ἡ ἀνάμνηση τῆς μεγάλης νίκης τους ἀναπτέρωνε τὸ ἠθικὸ τῶν Ἑλλήνων. «Καὶ διαβάντες εἰς τὴν Εὐρώπην δίκην ἔδοσαν»∙ καὶ ὅταν ἐπέρασαν στὴν Εὐρώπη πλήρωσαν τὸ τίμημά τους. «(Οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν κακῶς ἀπώλοντο, οἱ δ’ αἰσχρῶς ἐσώθησαν)»∙ (διότι ἄλλοι ἀπ’ αὐτοὺς κακῶς ἐχάθησαν, ἄλλοι δὲν αἰσχρῶς ἐσώθησαν στὴν Ἀσία ὡς ἡττημένοι). «Καὶ τελευτῶντες ὑπ’ αὐτοῖς τοῖς βασιλείοις καταγέλαστοι γεγόνασιν»∙ καὶ στὸ τέλος ἀπ’ τὸ ἴδιο τὸ βασιλικὸ παλάτι ἔγιναν καταγέλαστοι. Ἡ μεγαλύτερη αὐτοκρατορία στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ὥς τότε, ἀπ’ τὴν Μεσόγειο μέχρι τὶς Ἰνδίες καὶ τὴν Κεντρικὴ Ἀσία, εἶχε συντριβεῖ ἀπ’ τὴν μικρὴ Ἑλλάδα∙ δὲν ἀνέκαμψε ποτὲ ἡ αὐτοκρατορία στὴν προηγούμενη ἀκμή της.