Ἡ ὑπονόμευση τῆς οἰκονομίας ἀποδεικνύεται ὅτι ἦταν προγραμματισμένη πολιτικὴ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ τοὺς τριάντα μῆνες ἐξουσίας του κι ὄχι μόνο τὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2015∙ τὰ ὅσα καταγγέλλονται γιὰ τὸ ἀσφαλιστικὸ σύστημα εἶναι ἀποκαλυπτικά, διάλυση τῶν παλαιῶν ταμείων, ἀποδιοργάνωση τῶν νέων, ὥστε νὰ ἐξαφανισθεῖ ἡ ἐμπιστοσύνη, καθὼς ἀποβλέπουν εὐθέως στὴν ἐξουθένωση μικρομεσαίων καὶ ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν, δηλαδὴ στὴν ἀπονέκρωση τῆς ραχοκοκκαλιᾶς τῆς οἰκονομίας. Ἀλλὰ ἔτσι ἐπισπεύδουν ἄθελά τους τὶς εὐρύτερες ἀνακατάξεις∙ μοναδικὸ μέλημα πλέον τοῦ Ναπολεοντίσκου εἶναι ἡ συγκράτηση στὶς τάξεις του τῶν κρατικοδίαιτων πασοκογενῶν συνδικαλιστῶν, ὡς πυρῆνα γιὰ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Παραδέχεται ὅμως ὅτι δὲν ἔχουν ἀπήχηση οἱ μεθοδεύσεις του, μὲ ἀναπότρεπτες τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις, ὁπότε ἐπιδιώκει τὴν συγκράτηση στὴν δεύτερη θέση. Οἱ ἔγκυροι δημοσκόποι, ὅμως, καὶ πολιτικοὶ ἀναλυτὲς ὑποστηρίζουν ὅτι βρίσκεται ἑδραιωμένος σταθερὰ σὲ μονοψήφιο ἀριθμό, μὲ ἀπότομη καθοδικὴ τάση. Τὸ ποιὸς θὰ εἶναι ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση ἀναζητεῖται.