Ἡ διεθνὴς ἀπομόνωση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν εἶναι ἡ πρώτη ἄμεση συνέπεια τῆς ἀποχωρήσεως τοῦ προέδρου τους ἀπ’ τὴν Συνθήκη τῶν Παρισίων γιὰ τὸ κλίμα, μαζὶ μὲ τὶς ἀνακρίσεις τῆς Γερουσίας γιὰ τὰ προεκλογικὰ ζητήματα∙ οἱ ἀντιδράσεις ὅλων σχεδὸν τῶν κυβερνήσεων, μὲ ἐξαίρεση τὴν ἑλληνική, διαμορφώνει ἄλλη δυναμικὴ στὴν διεθνῆ συγκυρία, ἐνῶ ἡ Εὐρώπη ἀναλαμβάνει ἡγετικὸ ρόλο στὸν συντονισμὸ παγκοσμίως γιὰ τὸ περιβάλλον, μὲ Κίνα, Ἰνδίες ὡς στενοὺς συμπαραστάτες. Ἄλλωστε καὶ ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ δὲν ξαναμίλησε γιὰ ἀναδιαπραγμάτευση τῆς συνθήκης, ὅπως εἶχε δεσμευθεῖ, ἐνῶ στὸ ἐσωτερικὸ οἱ δυναμικὲς πολιτεῖες καὶ οἱ μεγάλες πόλεις ἀρνοῦνται νὰ συμμορφωθοῦν καὶ ἐπιμένουν στὴν ἀποκατάσταση τοῦ κλίματος∙ οἱ ἀνακρίσεις στὴ Γερουσία γιὰ τὴν ἀνάμιξη ρωσικῶν ὑπηρεσιῶν στὴν προεκλογικὴ περίοδο δίδουν τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ μεγάλη χώρα βρίσκεται σὲ σοβαρώτατη κρίση. Ἀνεξαρτήτως τοῦ τέλους της πληγωμένη ἐξέρχεται ἡ ἴδια, ἀμφισβητεῖται εὐθέως τὸ κύρος της.