Οἱ ἀντιδράσεις στοὺς βουλευτὲς καὶ σὲ ὅ,τι ἀπόμεινε ἀπ’ τὸν κομματικὸ μηχανισμὸ ἔχουν προκαλέσει τρόμο στὸν Ναπολεοντίσκο καὶ δὲν τὸν ἀφήνουν νὰ ἀποφασίσει, ὅταν μάλιστα εἶναι ἀποδεδειγμένα ἀναποφράσιστος καὶ δειλός∙ οἱ αὐθόρμητες ἀντιδράσεις τοῦ κόσμου, ὅπως στὶς Ἀχαρνές, ἀντιμετωπίζονται πρώτη φορὰ στοῦ Μαξίμου, ἀλλὰ καὶ προστίθενται ἀπ’ τοὺς σοβαροὺς ἀναλυτές του -ὅσους διαθέτει γύρω του-, στὶς ἐκτιμήσεις τους, ὅτι αὐτὰ ἀποτελοῦν τὸ ὁρατὸ μέρος τοῦ παγόβουνου καὶ εὔκολα μετατρέπονται μὲ μορφὴ αὐτοδικίας σὲ χιονστιβάδα. Στὴν κυβέρνηση δὲν ὑπάρχουν σχέδια ἀντιμετωπίσεως ἐκτάκτων καταστάσεων, ὅπως δὲν ἔχουν καταγράψει τὸ τί σημαίνει πολιτικὰ ὁ λιθοβολισμὸς τοῦ πρωθυπουργοῦ, ὅπου κι ἂν ἐμφανισθεῖ, ἐνῶ ἐρωτήματα γεννῶνται γιὰ τὶς ὑπόγειες διασυνδέσεις τοῦ λαθρεμπορίου ναρκωτικῶν στοὺς τσιγγάνους μὲ τὰ ἄλλα ἄβατα τῆς πρωτευούσης καὶ τοὺς παρακρατικοὺς μηχανισμούς. Πολλοὶ διερωτῶνται, γιὰ τὸ ποιὸς τοὺς ἐλέγχει στὴν πραγματικότητα καὶ μήπως εἶναι γνωστὰ κέντρα ἐκτὸς Ἑλλάδος.