Ὁ θρίαμβος τῶν «Ρεπουμπλικανῶν ἐν πορείᾳ» στὸν πρῶτο γύρο τῶν βουλευτικῶν ἐκλογῶν τῆς Γαλλίας ἔδειξε ὅτι ὁ λαός της ἀναλαμβάνει τὶς εὐθύνες του, ὡς μεγάλης χώρας, ἀπέναντι στὴν Εὐρώπη, μὲ ἐπανεκκίνηση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποιήσεως, καὶ στὶς διεθνεῖς προκλήσεις∙ ὁ νεαρὸς Ἐμμνουὲλ Μακρὸν ἐπέτυχε σὲ ἕξι μόνο μῆνες, ὄχι μόνο τὴν ἀνάδειξή του στὴν προεδρία τῆς χώρας καὶ στὴν ἀπόκτηση πλειοψηφίας δύο τρίτων στὴν Ἐθνοσυνέλευση, ἀλλὰ καὶ ἁπτὸ τέλος τῆς γνωστῆς παραδοσιακῆς ἀριστερᾶς∙ στὴν Εὐρώπη καὶ στὸν κόσμο ἡ Γαλλία ἔχει φέρει τὸν χαρακτηρισμὸ καὶ σημασία τῆς ἀριστερᾶς. Οἱ ἀριστεροί, ὅπως τοὺς γνωρίζουμε, ἐξαχνώνονται, ὡς αἰσθητὴ παρουσία καὶ πολιτικὴ ἀντίληψη∙ ὁ ἀντίκτυπός τους στὴν Ἑλλάδα προβλέπεται πολὺ σύντομος.