Τὴν ταπεινὴ καὶ περιδεῆ ψυχή τους, ὅπως τὴν εἶχαν διαπλάσει στὴν αὐλὴ τοῦ μεγάλου βασιλέως, μετέφεραν καὶ οἱ σατράπες, περιφερειάρχες τῆς αὐτοκρατορίας, στὶς περιοχές τους∙ ἡ τριβὴ μὲ αὐτοὺς συνέβαλε στὸν ἐκμαυλισμὸ τῶν Ἑλλήνων καὶ στὴν ἐξαχρείωση τοῦ χαρακτῆρος των. «Τοιγαροῦν οἱ καταβαίνοντες αὐτῶν ἐπὶ θάλατταν, οὓς καλοῦσι σατράπας, οὐ καταισχύνουσι τὴν ἐκεῖ παίδευσιν»∙ ἔτσι λοιπὸν ὅσοι Πέρσες τῆς αὐλῆς κατεβαίνουν στὶς παράκτιες περιοχές, ὅσους τοὺς ὀνομάζουν σατράπες, δὲν ντροπιάζουν τὴν ἐκπαίδευσή τους στὴν αὐλή. «Ἀλλ’ ἐν ταῖς ἤθεσι τοῖς αὐτοῖς διαμένουσι»∙ ἀλλὰ παραμένουν πιστοὶ στὰ ἤθη τους. «Πρὸς μὲν τοὺς φίλους ἀπίστως πρὸς δὲ τοὺς ἐχθροὺς ἀνάνδρως ἔχοντες»∙ πρὸς μὲν τοὺς φίλους τους εἶναι ἄπιστοι, πρὸς δὲ τοὺς ἐχθρούς τους ἄνανδροι. Οἱ Ἕλληνες περιφρονοῦσαν περισσότερο ἀπ’ ὅλους ὅσους ἐμήδιζαν, ὅσους ἀποδέχονταν τὸν περσικὸ τρόπο ζωῆς∙ αὐτομάτως ἔθεταν αὐτοὶ τὸν ἑαυτό τους ἐκτὸς τῆς ἑλληνικῆς νοοτροπίας.