Ὁ πιὸ σημαντικὸς ἀντίκτυπος τῆς κοινοβουλευτικῆς νίκης τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν εἶναι ἡ ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας τῶν Εὐρωπαίων καὶ ἡ ἐμπέδωση τῆς ἀντιλήψεως ὅτι ἀποτελεῖ τὸ τέλος τῆς προηγούμενης παρακμιακῆς νοοτροπίας∙ ἡ ἀτλαντικὴ προπαγάνδα εἶχε καλλιεργήσει εὐρύτατα τὴν ἄποψη, ὅτι ἡ Εὐρώπη βρίσκεται σὲ παρακμὴ καὶ σὲ φάση διαλύσεως, μετὰ τὸ Brexit καὶ τὰ προβλήματά της στὶς νότιες χῶρες της, στὶς ὁποῖες περιλαμβανόταν καὶ ἡ Γαλλία μὲ τὸν σοσιαλιστὴ πρόεδρό της. Οἱ Γάλλοι ἀπέδειξαν ὅτι ἦταν «ἕτοιμοι ἀπὸ καιρὸ καὶ θαρραλέοι», γιὰ τὸ ἅλμα τους∙ ἄλλωστε ὁ νέος πρόεδρός τους, τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ ἔκανε ἦταν συνάντηση μὲ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ ἄμεση ἐπανεκκίνηση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, μὲ τὴν ἑνιαία ἀμυντικὴ καὶ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ καὶ τὴν πάταξη τῆς τρομοκρατίας∙ ἀκολούθησε ἡ ἐξαγγελία τῆς συστάσεως εὐρωπαϊκοῦ στρατοῦ, καὶ ἡ τολμηρὴ στάση τοῦ ἄξονος στὸ κλίμα καὶ στὶς ἀμερικανικὲς προκλήσεις.