Τὸ Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο τῆς ἐρχόμενης Πέμπτης θεωρεῖται καμπὴ στὴν πορεία ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρωζώνης, ἀλλὰ καὶ τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς παρουσίας της∙ πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἀποδοχῆς τῶν βασικῶν ἀρχῶν τῆς ἑνιαίας ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς, περιλαμβανομένης τῆς ἀντιτρομοκρατικῆς καὶ τῆς συστάσεως εὐρωπαϊκοῦ στρατοῦ, ἐργάζονται οἱ Εὐρωπαῖοι ἀξιωματοῦχοι. Ἡ συγκυρία θεωρεῖται ἡ περισότερον εὐνοϊκὴ μεταπολεμικά, μὲ τὴν ἀπόλυτη ταύτιση Παρισίων καὶ Βερολίνου∙ ἡ καθιέρωση ἑνιαίας οἰκονομικῆς πολιτικῆς καὶ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν θὰ συζητηθεῖ, ἀλλὰ δὲν εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ ἀποφασισθεῖ στὴν σύνοδο αὐτή. Ἡ Εὐρώπη ἀποκτᾶ τὴν πολιτικὴ δυναμικὴ τῆς συγκλήσεως ὅλων στὴν Εὐρωζώνη, τόσο σὲ ἐπίπεδο κυβερνήσεων, ὅσο και πολὺ περισσότερο μεταξὺ τῶν λαῶν∙ ἡ ὅποια διαφωνία ἢ ἐπιφύλαξη θεωρεῖται ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη ὡς κωλυσιεργεία καὶ μόνο. Ἔχουν ἀλλάξει οἱ καιροί, ἀλλὰ ὁ Ναπολεοντίσκος κάνει πὼς δὲν τὸ καταλαβαίνει, ἐνῶ ὑπηρετεῖ ἀτλαντικὰ συμφέροντα. Τὸν ἔχουνε πάρει μυρουδιὰ ὅμως…