Οἱ κουρδικὲς δυνάμεις, μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν ἀμερικανικῶν καὶ συμμαχικῶν ἀεροπλάνων καὶ βαρέως ὁπλισμοῦ, ἔχουν εἰσβάλει στὶς ἀνατολικὲς καὶ δυτικὲς περιοχὲς τῆς πρωτευούσης τοῦ χαλιφάτου∙ ὁ ἄμαχος πληθυσμὸς ἐγκαταλείπει ὁμαδικὰ τὴν Ράκκα, ἂν καὶ οἱ Τζιχαντιστὲς τοὺς χρησιμοπιοῦν ὡς ἀνθρώπινη ἀσπίδα. Τὸ ἰσλαμικὸ κράτος χάνει τὸ πόλεμο καὶ στὴν Μοσούλη, ἀλλὰ ὅλοι φοβοῦνται ὅτι θὰ τὸν μεταφέρει στὴν τρομοκρατία∙ ἡ ὁμαλοποίηση τῆς καταστάσεως σὲ Συρία καὶ Ἰρὰκ ἀποδίδεται καὶ στὴν διακοπὴ τῆς χρηματοδοτήσεως τῶν ἰσλαμικῶν ὀργανώσεων ἀπ’ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία καὶ τὰ ἐμιράτα. Στὸν Κόλπο διαμορφώνονται ἄλλες συνθῆκες, καθὼς τὸ Κατὰρ δὲν ἀπειλεῖται μὲ στρατιωτικὴ εἰσβολὴ ἀπ’ τὴν Ριάντ, ἐνῶ χαράσσει νέες πτήσεις, μέσῳ Ἰράν, γιὰ τὴν ἐπικοινωνία του μὲ τὸ ἐξωτερικό. Ἡ κρίση ὁδηγεῖται σὲ ἐκτόνωση.