Ἡ ἀποτυχία τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς θεωρεῖται δεδομένη, τόσο ἀπ’ τοὺς εὐρωπαϊκοὺς κύκλους, ὅσο κι ἀπ’ τοὺς οἰκονομικοὺς παράγοντες στὸ ἐσωτερικό, ὥστε νὰ θεωροῦν μᾶλλον ἀνέφελη, ἀκόμη καὶ τὴν ἀνώδυνη περίοδο τοῦ Θέρους∙ τρία εἶναι τὰ κρίσιμα προβλήματα, ἡ χρεωκοπία τοῦ ἀσφαλιστικοῦ συστήματος καὶ ἡ ἀνάγκη νέων περικοπῶν ἀμέσως μάλιστα, ἡ κατάρρευση τῶν δημοσίων καὶ τουριστικῶν ἐσόδων, καὶ ἡ ὕφεση, χωρὶς ἀνάκαμψη ποὺ προβλέπει ἡ κυβέρνηση. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν λεπτομερῆ γνώση τῆς καταστάσεως καὶ τῆς ἀπροθυμίας, ἂν ὄχι τῆς ἀνοικτῆς ὑπονομεύσεως, γιὰ μεταρρυθμίσεις καὶ ἀποκρατικοποιήσεις, ὅταν ἡ μοναδικὴ σκέψη τῶν κυβερνώντων εἶναι ἡ τακτοποίηση τῶν ἡμετέρων, ποὺ δὲν ἔχουν ἀπομείνει καὶ πολλοί∙ τὶς ἀπόψεις αὐτὲς συμμερίζεται καὶ ὁ Μπροῦνο Λεμαίρ, λέγοντας ὅτι, «ἔχουν ὅλοι κουρασθεῖ ἀπ’ τὴν διγλωσσία τῶν Ἑλλήνων ὑπουργῶν». Ἑπομένως δόθηκε ἡ ὑποδόση γιὰ ἀποφυγὴ τῆς χρεωκοπίας, ἀλλὰ μὲ ἐπίγνωση ὅτι θὰ προκαλέσει ἐπιτάχυνση πολιτικῶν ἐξελίξεων.