Τὴν καθυστέρηση τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων ἐπιδιώκει τώρα μετὰ μανίας ὁ Ναπολεοντίσκος, ἀλλὰ μᾶλλον ἐπὶ ματαίῳ∙ ἡ ἀπομόνωσή του στὴν Ἑλλάδα ἀνταγωνίζεται τὴν ἀποκοπή του ἀπ’ τὴν εὐρωπαϊκὴ πραγματικότητα καὶ δείχνει παντοῦ ὅτι εἶναι μετέωρος. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι δὲν ἔκανε οὔτε μία ἀναφορὰ γιὰ τὸ αὐριανὸ Εὐρωσυμβούλιο καὶ τὶς ἀναμενόμενες ἀποφάσεις γιὰ τὴν οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ ἕνωση τῆς Εὐρωζώνης, ὅταν οἱ Εὐρωπαῖοι θεωροῦν τὴν Ἑλλάδα ὡς τὸν σημαντικότερο κρίκο τῆς διεθνοῦς τους παρουσίας. Ὁ Μάνφρεντ Βέμπερ ἦταν σαφέστατος, λέγοντας ὅτι ὑπάρχει πρόβλημα ἐμπιστοσύνης μὲ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση καὶ ὅτι τὴν ἀξιοπιστία τῆς χώρας θὰ τὴν ἀποκταστήσει ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ ἡ Νέα Δημοκρατία, μὲ τὴν θερμὴ συνεργασία της μὲ τὴν Εὐρωζώνη∙ οἱ ἐπίσημες διαβεβαιώσεις τοῦ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ, γιὰ ἐμπιστοσύνη στὸν πρωθυπουργό, θεωρεῖται τυπικὴ διπλωματικὴ ἀπάντηση. Ὁ Ναπολεοντίσκος τρέχει στὴν κυβέρνηση καὶ στὸ κόμμα, γιὰ ὅ,τι περιμαζέψει πλέον.