Μὲ μισόλογα στὴν καθιερωμένη συνέντευξη τύπου, ἂν καὶ δὲν τοῦ ὑποβλήθηκε καμμία σχεδὸν σοβαρὴ ἐρώτηση, ἐπιχείρησε ὁ πρωθυπουργὸς διασκεδάσαι τὴν ἀγωνία του∙ ἦταν ἐμφανέστατη ἡ δυσθυμία του, ὅπως καὶ στὴν ὁμιλία του, ἐνῶ ἀπέφυγε ἀπάντηση στὶς «δύσκολες» ἐρωτήσεις, ὅπως γιὰ τὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2015. Ὁ φόβος γιὰ ἀνεξέλεγκτες πολιτικὲς ἐξελίξεις εἶναι ὁ καθημερινὸς ἐφιάλτης του∙ οἱ διαδηλώσεις τῆς Θεσσαλονίκης δὲν ὁδηγήθηκαν σὲ συγκρούσεις μὲ τὴν Ἀστυνομία, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι καὶ τυχαῖο γεγονός, γιὰ ὅσους γνωρίζουν ἀπὸ ἑλληνικὴ πολιτικὴ ἱστορία. Πάντοτε οἱ λαϊκὲς ἐκρήξεις ἔρχονται τὴν στιγμὴ ποὺ δὲν τὸ περιμένει κανεὶς καὶ περισσότερο ἡ ἐξουσία, γι’ αὐτὸ καὶ πάντοτε τὴν πιάνουν στὸν ὕπνο∙ δὲν ἔχει συμβεῖ ἄλλη φορά, οὔτε στὴν διάρκεια τῆς δικτατορίας, τέσσερες χιλιάδες ἀστυνομικοὶ νὰ προστατεύουν τὸν πρωθυπουργό. Αὐτὸ καὶ μόνο εἶναι ἀρκετὸ γιὰ νὰ καταδείξει τὸ χάος ἀπομονώσεως τοῦ Ναπολεοντίσκου ἀπ’ τὸν λαό.