Οἱ Ἀθηναῖοι θυμόντουσαν πάντοτε καὶ τιμοῦσαν τοὺς προγόνους τους ποὺ εἶχαν ἀρνηθεῖ τὴν παράδοση τῆς πόλεώς των στοὺς Πέρσες∙ εἶχαν θεωρήσει προσβλητικὸ τὸ μήνυμα τῶν πρεσβευτῶν τους, γιὰ τὴν παραχώρηση, «γῆς καὶ ὕδατος», καὶ τοὺς εἶχαν ρίξει σὲ ἕνα ἄχρηστο πηγάδι. «Οὕτως ἀείμνηστον τὴν ὀργὴν πρὸς αὐτοὺς ἔχουσιν»∙ τόσο ἀείμνηστο ἔχουν τὴν ὀργή τους ἐναντίον τους. «Καὶ πολλῶν μὲν οἱ πατέρες ἡμῶν μηδισμοῦ θάνατον κατέγνωσαν»∙ καὶ πολλοὺς μὲν οἱ πατέρες μας τοὺς καταδίκασαν σὲ θάνατο γιὰ μηδισμό. «Ἐν δὲ τοῖς συλλόγοις ἔτι καὶ νῦν ἀρὰς ποιοῦνται»∙ στοὺς συλλόγους δέ, τὶς πολιτικὲς ἑταιρεῖες, ἀκόμη καὶ τώρα ἀπευθύνουν κατάρες ἐναντίον τους. «Πρὶν ἄλλο τι χρηματίζειν, εἴ τις ἐπικηρυκεύεται Πέρσαις τῶν πολιτῶν»∙ πρὶν προχωρήσουμν σὲ συζήτηση ὅποιου ἄλλου θέματος, ἐὰν κάποιος ζητήσει συνδιαλλαγὴ μὲ τοὺς Πέρσες. Ζωντανὴ ἦταν ἡ μνήμη τῶν Μηδικῶν πολέμων, ἔστω κι ἂν πολλοὶ εἶχαν ἐνδώσει.