Στὴν ἐπίδειξη ρώμης προβαίνει ἡ Εὐρωζώνη καὶ ἐνισχύσεως τῆς συνοχῆς της σὲ περίοδο ἄρδην διεθνῶν ἀνακατατάξεων∙ ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων ἐπανακτᾶ τὴν δυναμική του, μὲ τὴν βεβαία πλέον ἐπανεκλογὴ τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ καὶ τὴν ἁπτὴ στροφὴ πρὸς τὴν εὐρωπαϊκὴ πολιτικὴ τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρόν. Τὸ διαζύγιο τῆς Βρεταννίας εἶναι ὁριστικό, ἐνῶ τὸ Λονδίνο ὑφίσταται τῆς συνέπειες τῆς ἀποδυναμώσεως τοῦ Σίτυ καὶ τῆς περιθωριοποιήσεώς του στὴν διεθνῆ σκηνή∙ τὰ προγράμματα γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ἕνωση, τὸν διορισμὸ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν καὶ τὴν ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτικὴ γίνονται ἀποδεκτὰ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἑταίρους, ἔστω καὶ σιωπηρά, ὅπως ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο. Οἱ διεθνεῖς πρωτοβουλίες τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου ὑποχρεώνουν τὴν Εὐρώπη στὴν χάραξη διαφορετικῆς πολιτικῆς καὶ τὴν προβολὴ τοῦ δικοῦ της στίγματος στὸν μεταβαλλόμενο κόσμο∙ ἄλλωστε οἱ ΒΡΙΚΣ ἐπιβεβαιώνουν τὴν παρουσία τους στὴν διεθνῆ σκηνή, τὴν ὁποία ἀναγνωρίζουν οἱ Εὐρωπαῖοι, μὲ διάλογο μαζί τους.