Ἡ ὑπόθεση Ἐλντοράντο, μὲ τὴν τακτικὴ τῆς κυβερνήσεως γιὰ ἀποχώρησή της, ὅπως φάνηκε ἀπ’ τὴν δήλωση τοῦ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν στὴν Βουλή, γιὰ «θέσπιση κανόνων» ἐπενδύσεων, θέτει τὸ ἐρώτημα σὲ Ἀθήνα καὶ Εὐρώπη, γιὰ τὸ τί ἐπιδιώκει πράγματι ὁ Ναπολεοντίσκος∙ ἡ Ἐπιτροπὴ εὐθέως περιέλαβε καὶ τὶς ἐπενδύσεις στὴν ἀξιολόγηση, ἐνῶ ἐπέμεινε ὅτι τὸν Αὔγουστο 2018 δὲν τελειώνει ἡ αὐστηρὰ Ἐπιτροπεία, παρὰ παρατείνεται. Ὁ πρωθυπουργὸς βρίσκεται ἐμβρόντητος στὸ κενό, χωρὶς πολιτικὴ διέξοδο καὶ μὲ ὁλόκληρο σχεδὸν τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἀπέναντί του∙ οἱ ἐπιθέσεις κατὰ τῆς Νέας Δημοκρατίας, ὅτι αὐτὴ εὐθύνεται γιὰ ὅλα τὰ κακά, δείχνουν ὅτι ἐπιστρέφει στὴν σκληρὴ πόλωση, μὲ διάφορες σκέψεις γιὰ ἡρωικὴ ἔξοδο, καθὼς πολλὰ κυκλοφοροῦν στοὺς πολιτικοὺς διαδρόμους. Τὸ στενό του περιβάλλον ὑποστηρίζει, ὅτι, μόνο μὲ τὴν ἀκραία ὀξύτητα, εἶναι δυνατὴ ἡ συσπείρωση μέρους τουλάχιστον τῆς κομματικῆς βάσεως∙ ἡ ἀποτόλμησή της εἶναι ἄλλο θέμα, δειλὸς γάρ.