Ἡ Εὐρώπη διέρχεται τὴν τελευταία ἑβδομάδα τῆς παλαιᾶς της ἐποχῆς καὶ τῆς εἰσόδου, τὴν ἑπομένη τῶν γερμανικῶν ἐκλογῶν, ἀπ’ τὴν Κυριακὴ στὴν νέα∙ πολὺ σπάνια, ἂν ὄχι ποτέ, δὲν προδιαγράφηκε ριζικὴ ἀλλαγὴ σὲ ἕνωση κρατῶν μὲ τόση ἠρεμία καὶ ἄνεση. Ἕνα χρόνο πρίν, ὅπως τὸ ὑπογράμμισε καὶ ὁ Μαργαρίτης Σχοινᾶς, ὅλοι προέβλεπαν τὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, μὲ τὴν διαφαινόμενη ἄνοδο τῶν λαϊκιστῶν καὶ τῶν Εὐρωσκεπτικιστῶν∙ σήμερα οἱ πάντες παραδέχονται, ὅτι ἡ βέβαιη ἐπανεκλογὴ τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ συμπληρώνει τὴν νίκη τοῦ Ἐμμανουὲλ Μπαρὸν καὶ θέτει σὲ ταχεῖα κίνηση τὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἑνοποίηση τῆς ἑνιαίας ἀγορᾶς. Οἱ διαφορὲς μεταξὺ τῶν δύο προτάσεων, τῆς γαλλογερμανικῆς καὶ ἐκείνης τοῦ Γιοῦνκερ, δὲν εἶναι σημαντικὲς καὶ μᾶλλον συμπληρωματικές, διότι ὅλοι ἐπιζητοῦν τὸν γόνιμο διάλογο σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα∙ στὴν Ἑλλάδα ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης συμμετέχει ἐνεργῶς στὴν συζήτηση, ἀναπληρώντας ἔτσι τὴν ἀποῦσα κυβέρνηση.