Ἡ ἐσωτερικὴ διάλυση τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας ἦταν γνωστὴ στὶς ἀρχὲς τοῦ τετάρτου π.Χ. αἰῶνος, ὅσο κι ἂν ἡ Σπάρτη ἀναγνώριζε τὴν ἐξουσία της καὶ ὑπέγραψε τὴν ἐπονείδιστη Ἀνταλκίδειο εἰρήνη∙ ὁ Ἰσοκράτης ἀπαριθμεῖ τὶς ἐξεγέρσεις ἐπαρχιῶν κατὰ τῆς βασιλείας, τὶς ὁποῖες εὔκολα ἡδύναντο ἀξιοποιῆσαι οἱ Ἕλληνες. «Τύρος δ’, ἐφ’ ᾗ μέγ’ ἐφρόνησεν, ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν τῶν ἐκείνου κατείληπται;» ἡ Τύρος δέ, γιὰ τὴν ὁποία τόσο ἦταν ὑπερήφανος ὁ μέγας βασιλεύς, δὲν κατελήφθη ἀπ’ τοὺς ἐχθρούς του; ἐννοεῖ τὸν Εὐαγόρα τῆς Κύπρου, μετὰ καὶ τὴν ἐπανάσταση τῆς Αἰγύπτου. «Τῶν δ’ ἐν Κιλικίᾳ πόλεων τὰς μὲν πλείστας οἱ μεθ’ ἡμῶν ὄντες ἔχουσι, τὰς δ’ οὐ χαλεπόν ἐστι κεκτῆσθαι»∙ ἀπὸ δὲ τὶς πόλεις τῆς Κιλικίας τὶς περισσότερες οἱ δικοί μας κατέχουν, ὁ Εὐαγόρας, τὶς δὲ ὑπόλοιπες δὲν εἶναι καθόλου δύσκολο νὰ καταλάβουν. Οἱ ἐμφύλιοι πόλεμοι τῶν Ἑλλήνων τοῦ ἔδιδαν ζωή.