Ἡ αὐτονόμηση πολλῶν σατραπῶν τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας ἦταν γεγονὸς στὶς ἀρχὲς τοῦ τετάρτου π.Χ. αἰῶνος καὶ ἦταν γνωστὴ στοὺς Ἕλληνες∙ ἀλλὰ οἱ Σπαρτιάτες ἐθελοτυφλοῦσαν καὶ δὲν ἀναγνώριζαν τὴν κατάσταση αὐτή, διότι ἐνδιαφέρονταν περισσότερο γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ἡγεμονίας τους στὴν Ἑλλάδα καὶ γι’ αὐτὸ ὑπέγραψαν τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη. «Λυκίας δ’ οὐδεὶς πώποτε Περσῶν ἐκράτησεν»∙ στὴν Λυκία δέ, στὴν Νοτιοανατολικὴ Μικρὰ Ἀσία, κανεὶς ποτὲ ἐκ τῶν Περσῶν δὲν ἐπικράτησε, γράφει ὁ Ἰσοκράτης στὸν «Πανηγυρικό» του. «Ἑκάτομνος δ’ ὁ Καρίας ἐπίσταθμος τῇ μὲν ἀληθείᾳ πολὺν ἤδη χρόνον ἀφέστηκεν»∙ ὁ ἔπαρχος δὲ τῆς γειτονικῆς Καρίας Ἑκάτομνος στὴν πράξη ἔχει αὐτονομηθεῖ ἀπὸ πολὺ χρόνο, ἦταν ἀπόγονος τῆς θρυλικῆς Ἀρτεμισίας τῶν Μηδικῶν πολέμων. «Ὁμολογήσει δ’ ὅταν ἡμεῖς βουληθῶμεν»∙ καὶ θὰ ὁμολογήσει τὴν ἀποστασία του, ὅταν ἐμεῖς τοῦ τὸ ζητήσουμε. Οἱ περισσότεροι σατράπες πολιτικὴ καὶ στρατιωτικὴ κάλυψη ζητοῦσαν γιὰ τὴν ἀποστασία τους.