Στοὺς πολιτικοὺς κύκλους καὶ στοὺς διαδρόμους τῶν ὑπουργείων γενικὴ εἶναι ἡ ἐντύπωση ὅτι ὁ Ναπολεντίσκος ἔχει χάσει πλέον πλήρως τὸν ἔλεγχο τῆς κυβερνήσεώς του κι ἀναμένονται οἱ ἐκπλήξεις∙ οἱ ἐξαρτήσεις ἀπ’ τὰ κυκλώματα τῆς λαθρεμπορίας καυσίμων καὶ τῶν ὑπογείων διασυνδέσεων στὸ Λονδίνο συμπληρώνονται μὲ τὴν ἀνοικτὴ ἀνταρσία στὴν ὑπόθεση τοῦ Ἑλληνικοῦ, μὲ τοὺς κομματικοὺς στὴν πρώτη γραμμὴ καὶ τὸν κορυφαῖο ὑπουργὸ σύμμαχό τους. Ὅλοι δείχνουν ὅτι αὐτενεργοῦν, μὲ τὴν τακτοποίηση τῶν ἡμετέρων ὡς προέχουσα καὶ τὴν διατήρηση τῶν ψηφοφόρων τους στὴν συνέχεια∙ ὅταν συμβαίνουν αὐτὰ στὴν πολιτικὴ ζωὴ οἱ ἐξελίξεις ἀκολουθοῦν κατὰ πόδας καὶ ὁ χαμένος εἶναι πάντοτε ὁ πρωθυπουργός, διότι τοῦ ξέφυγε ἡ κατάσταση καὶ τὸν πῆραν τὰ κύματα. Δύσκολα πολὺ ἀλλάζει ἡ πορεία…