Ἑλληνικό, ρόλος κομματικῶν

Τὴν φοβία του ἀπέναντι στὰ διαρρέοντα κομματικὰ στελέχη ἐπιβεβαιώνει ὁ Ναπολεοντίσκος στὴν ὑπόθεση τοῦ Ἑλληνικοῦ, μὲ κίνδυνο πολιτικῶν ἐξελίξεων καὶ οἰκονομικῆς ἐκτροπῆς∙ στὴν αὐθαίρετη ἀναβολὴ τῆς ἀποφάσεως ἀπ’ τὸ ΚΑΣ ἀπάντησε μὲ ἀνακοίνωση τοῦ Πολιτικοῦ Συμβουλίου τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, σὰν νὰ εἶναι κομματικὸ κι ὄχι κυβερνητικὸ πρόβλημα. Ἀλλὰ ὁ πρῶτος τῇ τάξει ὑπουργὸς συμφωνεῖ μὲ τοὺς κομματικοὺς ἀρχαιολόγους, ὅπως καὶ ὁ εὐτραφὴς πρώην ὑπουργός, ἐνῶ στὴν Κουμουνδούρου δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος γιὰ ἀπάντησή τους∙ ἡ δήλωση τοῦ Μίκη Θεοδωράκη ὅτι μᾶς κυβερνάει ἡ ἀνώνυμος ἑταιρεία τῶν συνεταίρων μὲ 153 προνομιούχους ἑταίρους, ἔχει προκαλέσει βαθειὰ ἀπήχηση σὲ ὅ,τι ἀπόμεινε ἀπ’ τὴν ἀριστερά. Ἡ κυβέρνηση σὲ ἀντιπερισπασμὸ παραχωρεῖ τὰ πάντα στοὺς ἀριστερικστές, γιὰ ἀλλαγὴ φύλλου, γάμο καὶ υἱοθεσία, μὲ σκοπὸ τὴν συγκράτησή τους, ὅπως καὶ στοὺς κουκουλοφόρους καὶ Βανδάλους∙ ὁ τρόμος μπροστὰ στὶς ἀναπότρεπτες ἐκλογὲς εἶναι ἐμφανέστατος καὶ δὲν βρίσκουν διέξοδο.