Στὸ Μέγαρο Μαξίμου κλαῖνε μὲ μαῦρο δάκρυ, γιὰ τὴν ἀποχώρηση τοῦ Βόλφγκανγκ Σώυμπλε ἀπ’ τὸ ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν στὴν προεδρία τῆς Μπούντεστανγκ∙ ὁπωσδήποτε αὐτὸ σημαίνει προαγωγὴ γιὰ τὸν γηραιὸ πολιτικό, ἀλλὰ καὶ πολὺ περισσότερη εὐθύνη, διότι θὰ φέρει τὸ βάρος τῆς ἀντιμετωπίσεως τῆς ἀκροδεξιᾶς μέσα στὸ Κοινοβούλιο. Ἀλλὰ αὐτὰ δὲν τὰ καταλαβαίνει ὁ Ναπόλεοντίσκος∙ πίστεψε ὅτι, ἐπειδὴ ἐπέδειξαν οἱ Εὐρωπαῖοι κάποια ἀνοχὴ στὴν διετία ἀπέναντί του, ὅτι θὰ συνέχιζαν μὲ τὴν ἴδια τακτική∙ ἔχει καταλάβει τὰ εὐρωπαϊκὰ θέματα χειρότερα κι ἀπ’ ὅσο τὰ ἐνδοκομματικὰ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἡ ἀνοχὴ ἦταν ἀπαραίτητη, γιὰ τὴν παραμονὴ τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρωζώνη∙ ἀφοῦ τὸν ξεδόντιασαν, τὸν ξεπληρώνουν μὲ τὸ δικό του νόμισμα…