Σὲ ἀπότομη ὄξυνση ὁδηγοῦνται οἱ ρωσοαμερικανικὲς σχέσεις, μετὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς ἀμερικανικῆς Ἀστυνομίας στὶς οἰκίες τῶν Ρώσων διπλωματῶν στὸ Σὰν Φραντσίσκο, ποὺ χαρακτηρίσθηκε ἀπ’ τὴν Μόσχα ὡς ὠμὴ παραβίαση τῶν διεθνῶν διπλωματικῶν συνθηκῶν∙ ὁ Ρῶσος πρεσβευτὴς στὴν Οὐάσιγκτον ἐπέδωσε αὐστηρὴ διαμαρτυρία στὸ Σταίητ Ντηπάρτμεντ, ἐνῶ ἡ ρωσικὴ κυβέρνηση διατήρησε τὸ δικαίωμά της γιὰ ἀνάλογη ἀντίδραση σὲ Ἀμερικανοὺς διπλωμάτες. Ἡ Ἀμερικὴ προσπαθεῖ νὰ τηρήσει χαμηλοὺς τόνους, ἀποδίδοντας τὸ γεγονὸς σὲ ὑπερβάλοντα ζῆλο τῶν ἀστυνομικῶν ἀρχῶν, ἀλλὰ τὸ Κρεμλίνο τὸ συνδέει μὲ τὸ κλείσιμο διπλωματικῶν του γραφείων στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες∙ ἡ ρήξη σημειώνεται, ἐνῶ στὴν Συρία οἱ ρωσικὲς δυνάμεις σκότωσαν ἀρχηγὸ ἰσλαμιστικῆς ὀργανώσεως καὶ ἡ κυβέρνησή της κερδίζει τὸν πόλεμο. Οἱ Ἀμερικανοὶ τὶς ἔχουν ἀνάγκη ἀπέναντι στοὺς ἐναπομείναντες Τζιζαντιστές.