Ἡ ὑποδοχὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Θεσσαλονίκη τὴν Παρασκευὴ ἦταν περισσότερο πρακτικὴ ἀπὸ ὅσες ἄλλες πόλεις ἔχει ἐπισκεφθεῖ∙ ἔγινε ἕνα ἀκόμη βῆμα μπροστὰ πρὸς τὸν πραγματικὸ κομμουνισμό, οἱ διαδηλωτὲς χιλιάδες καὶ καλὰ συγκροτημένοι ἔπαιξαν ἀρκετὸ ξύλο μὲ τὴν Ἀστυνομία, ἐνῶ καὶ τὰ δακρυγόνα ἔπεφταν βροχή. Τὴν τιμητική του εἶχε ὁ πρωθυπουργός, ὅπως καὶ στὸ Ἡράκλειο, μόνο ποὺ ἐκεῖ εἶχε πολὺ περισσότερο κόσμο στὴν διαδήλωση ἐναντίον του ἀπὸ ὅ,τι στὴν μακεδονικὴ πρωτεύουσα, ἀλλὰ χωρὶς βία καὶ χημικά∙ ὅσο γιὰ τὸ ἀκροατήριο στὸ Βελλίδειο, εἶχαν τοποθετηθεῖ τὰ τραπέζια ἀραιὰ καὶ ποῦ, γιὰ νὰ ἔχουν ἀέρα μεταξύ τους. Ἔγινε κανονικὸ κοσκίνισμα στὶς προσκλήσεις, γιατὶ φοβήθηκαν, ὅτι κάποιοι θὰ τὸν ἀποδοκίμαζαν.