Ἡ διασπάθιση τῶν δυνάμεων τοῦ Ἑλληνισμοῦ, στοὺς ἐμφυλίους πολέμους, τὴν μετανάστευση καὶ τὴν μισθοφορία κυρίως στοὺς Πέρσες, δὲν εἶχε τονισθεῖ ἀπὸ κανέναν τὸ τέταρτο αἰῶνα, ἐκτὸς ἀπ’ τὸν Ἰσοκράτη∙ ἦταν τότε οἱ Ἕλληνες οἱ πιὸ ἐμπειροπόλεμοι στὸν γνωστό τους κόσμο, ἐξ αἰτίας τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου, ἀλλὰ χάνονταν οἱ δυνατότητές τους. «Ὑπὲρ ὧν οὐδεὶς πώποτ’ ἠγανάκτησεν»∙ παρὰ γιὰ τὶς θυσίες ὅλων αὐτῶν κανεὶς πότε δὲν ἀγανάκτησε. «Ἀλλ’ ἐπὶ μὲν ταῖς συμφοραῖς ταῖς ὑπὸ τῶν ποιητῶν συγκειμέναις δακρύειν ἀξιοῦσιν»∙ ἀλλὰ γιὰ τὶς συμφορὲς ποὺ περιγράφονται ἀπ’ τοὺς ποιητὲς ἀξιώνουν δάκρυα στὰ θέατρα. «Ἀληθινὰ δὲ πάθη πολλὰ καὶ δεινὰ γιγνόμενα διὰ τὸν πόλεμον ἐφορῶντες τοσούτου δέουσιν ἐλεεῖν»∙ τὰ ἀληθινὰ δὲ πάθη καὶ τὰ δεινὰ ἐξ αἰτίας τοῦ πολέμου τὰ ὁποῖα βλέπουν ὄφειλαν νὰ τοὺς προκαλέσουν τὸ ἔλεος. Ἦταν προφητικὸς στὴν ἀνάγκη ἑνώσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ἐπέτυχαν οἱ Μακεδόνες.