Τὴν ἐξαγρίωση τῶν κομματικῶν του στελεχῶν ἐπέτυχε ὁ Ναπολεοντίσκος, μὲ τὴν δουλικότητά του πρὸς τοὺς Ἀμερικανούς, ἀλλὰ καὶ πιθανώτερες τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις∙ ἦταν σχεδὸν ὅλοι τους ἀπὸ καιρὸ σὲ ἀπόσταση ἀσφαλείας ἀπ’ τὴν κυβέρνηση, ἐνῶ πολλοὶ πρωτοστατοῦσαν στὶς ἐκδηλώσεις ἐναντίον του, ἀλλὰ ἔγιναν πλέον θηρία ἀνήμερα, ὅπως τὸ ἀποδεικνύουν οἱ δηλώσεις ἱστορικῶν τους προσώπων. Οἱ περισσότεροι πιστεύουν, ὅτι ἦταν πάντοτε ὄργανο τῶν Ἀμερικανῶν, διότι δὲν μποροῦν νὰ ἐξηγήσουν διαφορετικὰ τὴν πλήρη παράδοση στὶς ἀπαιτήσεις τους, ὅσο δὲν ἔγινε ἀπὸ κανέναν ἄλλο δεξιὸ ἢ κεντρῶο πρωθυπουργό, ἀκόμη καὶ στὴν μεταπολεμικὴ ἐποχή∙ ὁ ἀντίκτυπος στοὺς βουλευτὲς καὶ ὑπουργοὺς εἶναι τὸ ζητούμενο, ἂν καὶ ἐλάχιστοι ἐμφανίστηκαν πρὸς ὑπεράσπισίν του. Οἱ ἑπόμενες μέρες θὰ δείξουν, διότι ἡ χολέρα στὰ νοσοκομεῖα, ἡ φοροδοτικὴ ἐξάντληση τῶν Ἑλλήνων καὶ ὁ χειμώνας ἐπὶ θύραις συμπληρώνουν τὴν πολιτικὴ δυναμική∙ στοὺς πολιτικοὺς κύκλους τίποτε δὲν ἀποκλείεται πλέον…