Οἱ συμφωνίες τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Ἀμερικὴ θεωροῦνται ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους, ὡς πάρθιο βέλος στὴν διαδικασία τῆς ἑνοποιήσεώς τους∙ ἡ δημοσιονομικὴ εἶναι ἡ ταμειακὴ πλευρά, ἄλλος πληρώνει κι ἄλλος πίνει… Ἡ πολιτικὴ εἶναι ἡ κύρια∙ ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων συμφώνησε στὴν ἐπιτάχυνση τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἑνώσεως τῆς Εὐρωζώνης τουλάχιστον κι αὐτὸ συζητοῦν στὸ Εὐρωσυμβούλιο. Ἡ ἕνωση, ὅμως, αὐτὴ δὲν ἐπιτυγχάνεται, χωρὶς τὴν ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτική, ὡς διεθνὴς παρουσία καὶ γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς τρομοκρατίας∙ ἀλλά, εὐρωπαϊκὴ ἕνωση, χωρὶς παρουσία στὴν Νοτιοανατολικὴ πτέρυγά της, δηλαδὴ τὴν Ἑλλάδα, δὲν νοεῖται, διότι γίνεται κεντροευρωπαϊκή. Αὐτὴν τὴν ἑνότητα ὑπονόμευσε ὁ πρωθυπουργός, καὶ γι’ αὐτὸ τὸν κάλεσαν ἐσπευσμένως στὴν Οὐάσιγκτον…