Οἱ ἀντεγκλήσεις μεταξὺ Ρώσων καὶ Ἀμερικανῶν γιὰ τὴν Συρία κλιμακώνονται, παρὰ τὴν συντριβὴ τῶν Τζιχαντιστῶν, μὲ τὴν κατάληψη τῆς πρωτευούσης τους Ράκκας ἀπ’ τὶς κουρδικὲς δυνάμεις∙ ἡ Μόσχα κατηγορεῖ τὴν Οὐάσιγκτον, ὅτι προέβη σὲ γενικοὺς βομβαρδισμοὺς τῆς πόλεως, χωρὶς καμμία διάκριση καὶ τοὺς παρομοιάζει μὲ ἐκείνους τῆς Δρέσδης τὸ 1945 καὶ λίγο πρὶν τὸ τέλος τοῦ πολέμου, ἐνῶ ὑποστηρίζει ὅτι οἱ καταστροφὲς σὲ Χαλέπι καὶ Νταὲρ ἐρΖὸρ ἦταν προσεκτικοὶ καὶ δὲν ἰσοπέδωναν τὰ πάντα. Οἱ κατηγορίες σχετίζονται μὲ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ρὲξ Τίλλερσον στὴν Μέση Ἀνατολή, καθὼς ἀπ’ τὴν Ριὰντ ζήτησε τὴν ἀποχώρηση τῶν Ἰρανῶν Ἐπαναστατικῶν Φρουρῶν ἀπ’ τὴν Συρία καὶ τὸ Ἰράκ∙ οἱ Φρουροὶ ὅμως ἀπ’ τὴν Τεχεράνη χαρακτήρισαν τὸ αἴτημα ἀφορμὴ ἐπιβολῆς τῆς ἀμερικανικῆς ἡγεμονίας.