Ἡ ἀνάγκη τῆς ἑνότητος τῶν Ἑλλήνων, γιὰ τὴν ἐκστρατεία κατὰ τῶν Περσῶν, ἦταν ἡ πρωταρχικὴ μέριμνα τῶν σοφῶν τοῦ τετάρτου π.Χ. αἰῶνος∙ ἡ ἀγανάκτηση κατὰ τῶν Σπαρτιατῶν καὶ τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης ἦταν ἔντονη, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ ἡγεμονία νὰ καταρρεύσει μέσα σὲ δύο δεκαετίες. «Ἔστι δ’ ἁπλοῦς καὶ ῥᾴδιος ὁ λόγος ὁ περὶ τούτων»∙ εἶναι δὲ ἁπλὴ καὶ εὔκολη ἡ ἐπιχειρηματολογία γιὰ τὴν ἕνωση τῶν ἑλληνικῶν πόλεων. «Οὔτε γὰρ εἰρήνην οἷόντε βεβαίαν ἀγαγεῖν, ἢν μὴν κοινῇ τοῖς βαρβάροις πολεμήσωμεν»∙ διότι οὔτε τὴν εἰρήνη εἶναι εὔκολο νὰ συνομολογήσουμε μεταξύ μας, ἐὰν δὲν προϋποθέτει τὸν κοινό μας πόλεμο κατὰ τῶν βαρβάρων. «Οὐθ’ ὁμονοῆσαι τοὺς Ἕλληνας, πρὶν ἂν καὶ τὰς ὠφελίας ἐκ τῶν αὐτῶν καὶ τοὺς κινδύνους πρὸς τοὺς αὐτοὺς ποιησώμεθα»∙ οὔτε θὰ ὁμονοήσουμε τοὺς Ἕλληνες, ἂν πρὶν καὶ τὶς ὠφέλιες ἀπ’ αὐτὴν καὶ τοὺς κινδύνους πρὸς τοὺς ἴδιους δὲν ἐπεξηγήσουμε.