Σὲ πλῆρες ἀδιέξοδο δείχνει ὅτι βρίσκεται ἡ Βρεταννὴ πρωθυπουργός, ὡς πρὸς τὸν ἀντικειμενικὸ σκοπὸ τοῦ Brexit∙ ἀκόμη καὶ στὸ τελευταῖο Εὐρωσυμβούλιο φαινόταν ἡ ἀπουσία σαφοῦς σταρτηγικῆς καὶ ἡ ἀδυναμία της ἐλέγξαι τὶς ἀντικρουόμενες τάσεις στὴν κυβέρνησή της, ἐνῶ Σίτυ, τράπεζες, βιομήχανοι καὶ μεγάλοι ἐπιχειρηματίες πιέζουν ἀφόρητα γιὰ τὴν παρουσίαση σαφοῦς πολιτικῆς, ὥστε νὰ καταστρώσουν τὰ προγράμματά τους, καὶ προειδοποιοῦν γιὰ τὴν μαζικὴ φυγὴ ἑταιρειῶν. Οἱ ἀντίθετες πιέσεις ὅμως τῶν παραδοσιακῶν Βρεταννῶν, κυρίως τῆς Μίντλαντ, γιὰ ἀποχώρηση ἀπ’ τὴν Εὐρώπη, διότι ἀκόμη πιστεύουν ὅτι εἶναι ζωντανὴ ἡ βρεταννικὴ αὐτοκρατορία, ἔχουν ἀπήχηση σὲ πολλοὺς Συντηρητικοὺς βουλευτές, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν καὶ τὴν ἀποπομπὴ τῆς πρωθυπουργοῦ∙ ἀλλὰ αὐτὴ ἐμφανίζεται ἀμήχανη καὶ διστακτικὴ στὴν ἀνάληψη πρωτοβουλιῶν, καὶ παρατείνει ἀδικαιολόγητα τὸ ἀδιέξοδο.