Οἱ πρῶτες δυσκολίες στὴν ἀξιολόγηση ἐμφανίσθηκαν, στὸν ρυθμὸ ἀναπτύξεως, στὰ δημοσιονομικὰ καὶ στὶς ἀποκρατικοποιήσεις∙ οἱ θεσμοὶ ἀμφισβητοῦν τὸν ρυθμό, 1,5-2%, τῆς κυβερνήσεως καὶ ὑπονοοῦν κάτω τῆς μονάδος, ἐνῶ καὶ ὁ Ναπολεοντίσκος παύει νὰ τὸν ἐπικαλεῖται∙ τὰ δημόσια ἔσοδα ἔχουν καταρρεύσει καὶ συγκρατοῦνται κάπως ἀπ’ τὶς κατασχέσεις, ἀλλὰ ὅλοι γνωρίζουν ὅτι αὐτὲς οὔτε ἀρκοῦν οὔτε ἀνεξάντλητες εἶναι∙ στὶς ἀποκρατικοποιήσεις, τὸ Ἑλληνικὸ βρίσκεται στὴν ἀναμονή, ἐνῶ γιὰ τὴν ΔΕΗ ἄρχισε ἡ σύγκρουση. Οἱ θεσμοὶ ζητοῦν κάποιες μεγάλες μονάδες, ἡ κυβέρνηση ἀντιπροτείνει μικρότερες καὶ ἐλαχίστης σημασίας∙ τὸ πρόβλημα εἶναι τὰ συνδικάτα καὶ οἱ κρατικοδίαιτοι, καθὼς βρισκόμαστε ἐν ὄψει ἐκλογῶν καὶ δὲν ἐπιθυμεῖ ἡ κυβέρνηση πρόσθετα ἐσωκομματικὰ προβλήματα. Οἱ συνδικαλιστὲς τῆς ΔΕΗ παραμένουν πιστοὶ ἀκόμη, ἐνῶ οἱ τῶν ἄλλων κλάδων ἔχουν λακίσει, μαζὶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα κομματικὰ στελέχη∙ οἱ ἐπιλεκτικοὶ διορισμοὶ καὶ οἱ παροχὲς δὲν πείθουν πλέον κανέναν, οὔτε στὸν ΣΥΡΙΖΑ.