Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀπέδειξε, γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, τὶς ἄριστες σχέσεις του καὶ τὴν προτίμησή του πρὸς τὸν Ναπολεοντίσκο∙ δὲν εἶναι μόνο τὸ γεγονός, ὅτι παραβρέθηκε στὴν ἐπίσκεψή του στὸ κέντρο νέων προσφύγων, ἀλλὰ ἔδειχνε τὸ πρόσωπό του τὴν ἄφατη ἀγαλλίασή του μὲ τὸ ποὺ τὸν ἔβλεπε. Ἐντάξει τὸν στηρίζει ἐπὶ πενταετίαν ποικιλοτρόπως, κι ἂν δὲν τοῦ προσέφερε τὴν βοήθειά του, λένε οἱ κακὲς γλῶσσες, δὲν θὰ εἶχε γίνει ποτὲ πρωθυπουργός. Ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τὴν ἀλλαγὴ φίλου, ἀντέδρασε στὴν ἀρχὴ γιὰ τὰ μαῦρα μάτια, ἀλλὰ χρειάσθηκε παρέμβαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀγανάκτηση τῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς πλειοψηφίας τοῦ λαοῦ. Προχθές τοῦ ἔδωσε συγχωροχάρτι…